ای ضیاء در این سفر باید با دلی خرّم و روح و ریحانی محکم همدم حضرت شقیقه باشی شب و روز بکوشی و بجوشی و بخروشی که سبب سرور قلب مبارکش گردی چه که در مدّت حیات دمی نیاسود و در جمیع عمر آرام نگرفت چون پروانه حول شمع الهی پرواز مینمود جانی افروخته داشت دلی از حرارت محبّت اللّه سوخته ع ع