در دروازۀ حضرت عبدالعظیم امآء الرّحمن علیهنّ بهآء اللّه الأبهی
ای کنیزان عزیزان حقّ الحمد للّه در راه هدی جام لبریزی نوشیدید نوش جان باد این ساغر شهد و شکّر است و این نفحه مشک و عنبر ولی کام هر بیتمیزی از آن شیرین نگردد بلکه مذاق کنیزان عزیزان الهی شکرین شود زیرا هر نفسی مرد این میدان نباشد و در این عرصه جولان نتواند ایّام در گذر است و حیات بشر بی فائده و ثمر مگر در راه آندلبر سر بدهد و در هر دمی مورد جفای هر ستمگر گردد و در ثبوت بر پیمان محکمتر شود ای اماء رحمن اهل ملأ اعلی تحسین نمایند و اهل ملکوت ابهی لسانرا بذکر شما تزیین دهند دم بدم بشکرانۀ جمال قدم پردازید که چنین موهبتی مبذول داشت که در سبیل محبّتش مورد ملامت و شماتت شدید و معرض جفای اهل ضلالت این موهبت عظماست و رحمت کبری و عنایت جمال ابهی عنقریب شماتت بشکرانیّت تبدیل گردد و ملامت بستایش و محمدت مبدّل شود و اماء رحمن هر یک مانند شمع در انجمن نساء بدرخشد و بمثابۀ ستاره در افق عزّت ابدیّه روشن گردد و علیکنّ التّحیّة و الثّنآء ع ع
این سند از کتابخانهٔ مراجع بهائی دانلود شده است. شما مجاز هستید از متن آن با توجّه به مقرّرات مندرج در سایت www.bahai.org/fa/legal استفاده نمائید.
آخرین ویراستاری: ۹ ژوئیه ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۰۰ قبل از ظهر