بادکوبه

جناب آقا میرزا آقای طهرانی علیه بهآء اللّه الأبهی

هواللّه

ای بندۀ جمال ابهی نامه‌ئی که بجناب منشادی مرقوم نموده بودی ملاحظه گشت از بیخبری فریاد و فغان فرموده بودی حقّ با شماست ولی چون آن یار حقیقی در گوشه‌ئی واقع گشته و مرور و عبور از آن صفحات بکلّی مقطوع لهذا چنین واقع شده که خبری بآن جناب نمیرسد و این اسباب احزان گردیده این عبد در جمیع اوقات بیاد شما مشغول و مألوف و از فضل بیمنتها مستدعی چنانم که نفحات محبّت اللّه همواره بر قلب منیر آن دوست حقیقی مرور نماید و سبب نشاط و انبساط روحانی گردد

در خصوص اطفال مرقوم نموده بودی باید از بدایت اطفال را بتربیت الهی پرورش داد و همواره بذکر حقّ متذکّر نمود تا محبّت اللّه در طینت آنان ثبوت و قرار یابد و با شیر امتزاج نماید حال والدۀ آنان بیخبر لابدّ بر آنست که در آنان اثر نماید شما باید بقدر امکان در نزد طفلان ذکر حضرت رحمان نمائی تا نفحات محبّت اللّه در عروق و شریان آنان تأثیر نماید و این عبد بکمال تضرّع و تبتّل و عجز و انکسار از درگاه بی‌نیاز طلب تأیید نمایم و توفیق جویم و علیک البهآء الأبهی ع ع