هوالأبهی

جناب میرزا آقا علیه بهآء اللّه الأبهی ملاحظه نمایند

هوالأبهی

ای خادم امر اللّه و ای بندۀ درگاه کبریا جناب میرزا عبداللّه چندی بود که در صحرای حرمان قصد آستان حضرت رحمن نموده و فیافی و قفار و دشت و هامون و صحرا و دریاها قطع فرموده تا آنکه بمطاف ملأ اعلی و کعبۀ آمال مظاهر قدسیّه و مطالع معراج اوادنی فائز گردید مدّتی دیده را از کحل بصیرت خاک این آستان روشن و جان و دل را از نفحاتش رشک گلزار و چمن نمود شب و روز بملاقات در انجمن مظلومان میگذرانید حال بروحی جدید و حالتی بدیع و توکّل بحقّ و توسّل بذیل اطهر آهنگ رجوع نمود و طبل رحیل بعزم وطن جلیل بکوفت در این ساحت یاد آن دوست حقیقت و مشتاق جمال احدیّت کرد و خواهش رقمی نمود من نیز قلم برداشتم از عدم فرصت بسرعت تمام این نامه نگاشتم اینقدر بدان که خدماتت در این آستان مشکور و زحماتت معلوم و مشهور و همّت و جهدت مشهود و مذکور است و از حقّ میطلبیم که پاداش و ثوابش را و تأثیرات خوشش را عنقریب در این دار فانی و مکافات عظیمه و خیرات جلیله‌اش را در دار باقی مشاهده نمائی تا در ملکوت الهی چون گل بشکفی و چون سراج وهّاج گردی جزاک اللّه خیر الجزآء فی الآخرة و الأولی و البهآء علیک ع ع