طهران

جناب حسن آقای تفریشی علیه بهآء اللّه الأبهی

ای یار دیرین عبدالبهآء آنچه بجناب سیّد تقی مرقوم نموده بودید ملاحظه گردید فی‌الحقیقه صدمات و مشقّات آن جناب زیاد و این دلیل بر موهبت پروردگار همیشه نفوس طیّبه در بند راحت و آسایش خویش نبودند بلکه محض نورانیّت عموم از نوش گذشتند و تحمّل نیش فرمودند راحت و خوشی و تکاسل و ترفّه و تهاون و تناسل از هر نفسی برآید بلکه در این میدان هر کس نهایت قوّت و اقتدار بنماید ولی تعاون و تعاضد و تحمّل و تجلّد و جانفشانی کار هر نفسی نیست این مختصّ بنفوس مبارکه است نه هر غبیّ نادان و مهمل ناتوان ملاحظه نمائید از هر جهت نفوس بلندهمّت چه زمینی و چه آسمانی چه جسمانی و چه روحانی چه خاکی و چه افلاکی همواره متحمّل مشقّات عظیمه بودند و تا چنین نکردند موفّق نگشتد پس ای یار قدیم مغموم و حزین مباش و افسرده منشین شکر کن خدا را که موفّق بمشقّت و بلا در سبیل او گردیدی نه در ره نفس و هوی هیچ‌وقت از یادم نروی حاضر محضری و پیش نظری مطمئن باش و علیک التّحیّة و الثّنآء