جناب میرزا یوسف علیه بهآء اللّه

هو الظّاهر من الأفق الأعلی

نار مشتعل و نور لائح آفتاب بیان از افق سماء معانی مشرق ولکن کل از او محجوب و ممنوع امروز قلم اعلی از ذروۀ علیا با رایت انّه هو اللّه ظاهر و هویدا فضلی ظاهر شده که شبه آن در امکان ظاهر نه ابصار را رمد هوی از مشاهدۀ افق اعلی منع نموده این الآذان الواعیة و این الأبصار الحدیدة و این القلوب المنیرة یا ایّها النّاظر الی الوجه در حزب فرقان تفکّر نما چه مقامرا ادّعا مینمودند و در یوم جزا چه از ایشان ظاهر شد قد ارتکبوا ما ناح به اهل الفردوس و حظائر القدس شهد بذلک امّ الکتاب فی المآب در قرون و اعصار بسبّ یکدیگر مشغول و بذکر قائم ناطق و بکلمۀ عجّل اللّه فرجه ذاکر و چون آفتاب ظهور از افق عالم اشراق نمود و مکلّم طور ندا فرمود علما طرّاً و تابعین بلعن و سبّ نقطۀ وجود و مالک غیب و شهود قیام نمودند بالأخره بر سفک دم اطهرش فتوی دادند در مراتب علم علما از صدر اسلام الی یوم ظهور تفکّر لازم از جابلقا میطلبیدند از شیراز ظاهر در جابلصا تجسّس مینمودند از بطن امّ متولّد و اگر نفسی به غیر ما عندهم تکلّم مینمود بر کفرش فتوی میدادند الا انّهم من الأخسرین فی کتاب اللّه ربّ العالمین حال بعد از زحمتهای زیاد حقّ جلّ جلاله بعضی را بسلاسل حکمت و بیان از شمال گمراهی بیمین آگاهی کشید و چون فی‌الجمله امر ظاهر مجدّد معرضین اهل بیان بهمان اوهامات مشغول طوبی از برای نفوسیکه حجبات و سبحات و شبهات ایشانرا از منزل آیات منع ننمود انّا ذکرناک مرّة بعد مرّة و انزلنا لک فیهذا الحین ما یبقی عرفه بدوام اسمآء اللّه الحسنی و صفاته العلیا باید حزب الهی همّت نمایند و بقدر وسع ناس را از مظاهر اوهام و ظنون حفظ نمایند اشکر اللّه بذکری ایّاک و توجّهی الیک من شطر سجنی الأعظم و کن من الحامدین قد قدّر لک ما یسترّ به فؤادک و تقرّ عینک فضلاً من لدی اللّه الغفور الکریم البهآء المشرق من افق سمآء عنایتی علیک و علی الّذین فازوا بالاستقامة الکبری فیهذا الأمر الّذی به اضطربت افئدة علمآء الأرض و فقهائها الّا من شآء اللّه المقتدر القدیر