مسئولیتی عظیم بر عهدۀ نسل جوان امروز است تا در بهبود و اعتلای اجتماع سهیم باشند. همچنین برعهده‌ی آنان است که محیطی را پرورش دهند که اعضای جوان‌تر جامعه بتوانند به قوای روحانی و فکری مورد نیاز برای ساختن تمدنی نوین دست یابند. این مأموریت بدون شک عظیم است. برای مقابله با نیروهای قدرتمند اجتماعی که ممکن است توانایی‌های آنان را تضعیف کرده یا انگیزۀ ایشان را منحرف سازد، جوانان می‌توانند بر یاری بی‌پایان الهی تکیه کنند. همچنین باید توانایی خود را در ایجاد جوی از حمایت و یاری متقابل در میان خود و در جوامع‌شان ارتقا دهند تا قدرت‌هایشان برای تحول جامعه چند برابر گردد.

اکنون از شما خواسته می‌شود که دربارۀ نقش و سهمی که نسل شما می‌تواند در ساختن جوامع پویای محله‌ها و روستاها و دیگر محیط‌هایی که افراد مشتاق مشارکت در دگرگونی جمعی در آن حضور دارند ایفا کند، تأمل ورزید.

برای بررسی این سؤال، ضروری است که به طور مختصر برخی عناصر چارچوب عملی که راهنمای تلاش‌های جامعۀ جهانی بهائی است را مرور کنیم. بیشتر فعّالیت‌های بهائیان برای ساختن جامعه‌ای نوین که الهام‌گرفته از تعالیم حضرت بهاءالله است، در بستر یک خوشه (کلاستر) صورت می‌گیرد؛ یعنی یک محدودۀ جغرافیایی قابل مدیریت که شامل چند روستا و شاید شهری کوچک یا یک شهر بزرگ و حومه‌اش است. هدف اصلی در هر خوشه، تقویت سه عنصر اصلی فرایندهای تغییر از طریق به‌کارگیری تعالیم بهائی است: فرد، جامعه و مؤسسات. این تلاش‌ها شامل تربیت شمار روزافزونی از افراد توانمند برای پیشبرد ترقی روحانی و اجتماعی با استفاده از فرآیندهای مؤسسه آموزشی، ایجاد جوامع محلی پویا که «افراد، خانواده‌ها و مؤسسات ... [در آن] با هدفی مشترک برای رفاه مردم درون و بیرون مرزهای آن همکاری دارند»، و توسعه مؤسساتی است که قابلیت بسیج، هدایت و وحدت‌بخشی نیروهای دوستان مشتاق خدمت را دارند. طبیعتاً خوشه‌ها بر اساس تعداد و اثربخشی خدمت‌گزاران و قدرت و پیشرفت جوامع و مؤسسات محلی در مراحل مختلفی از رشد قرار دارند. در برخی خوشه‌ها، تلاش‌های بهائیان برای ساختن جامعه‌ای نوین هنوز آغاز نشده است.

در هر خوشه، دوستان با شرایط متفاوتی روبرو هستند. بسیاری از آن‌ها در روستاهای عمدتاً همگون یا در محله‌های معمولاً متنوّع شهرهای بزرگ زندگی می‌کنند. در برخی مناطق، روح جمعی قوی حاکم است؛ حال آنکه در برخی دیگر این روحیه به‌وضوح احساس نمی‌شود. دوستان در یک خوشه ممکن است به خاطر علایق مشترک، مثلاً تحصیل در دانشگاهی خاص یا عضویت در یک انجمن حرفه‌ای یا اجتماعی که به مکان فیزیکی خاصی محدود نمی‌شود، با دیگران رابطه برقرار کنند. برای ساختن جامعه‌ای نو، دوستان در پی آن‌اند تا ظرفیتی برای به‌کارگیری تعالیم حضرت بهاءالله در این محیط‌ها و فضاها ایجاد نمایند. هیچ جامعه‌ای بدون خدمات بی‌چشم‌داشت اعضای خود نمی‌تواند به پیشرفت روحانی و اجتماعی که در این مقطع از زندگی بشری امکان‌پذیر است، دست یابد.

در تأمل بر تلاش‌های نسل جوان جهت پیمودن مسیر خدمت، بسیار مهم است که به این فکر شود چگونه آنان می‌توانند «به احیا و تقویت زندگی جمعی پویا در محله‌ها و روستاها» کمک نمایند.