تلاش‌های جامعه‌سازی بهائیان و دوستانشان صرفاً پروژه‌های اجتماعی خوبی نیست که توسط افرادی ایثارگر انجام شود. این تلاش‌ها مبتنی بر این باور است که بشریت در دوران بسیار ویژه‌ای از تاریخ خود زندگی می‌کند. نوع انسان در مسیر تکامل خود، مراحلی مشابه کودکی و نوجوانی را طی کرده و اکنون در آستانۀ بلوغ خویش قرار گرفته است. دو فرایند جدانشدنی، یکی انحلال و دیگری ادغام، آن را به پیش می‌برد. فرایند انحلال را می‌توان در خشونت، جنگ و فساد مشاهده کرد که همراه با فروپاشی نظمی کهنه و ناتوان از پاسخگویی به نیازهای جهانی رو به بلوغ پدید آمده است. این فرایند سبب آشفتگی و رنج‌های بسیار می‌شود اما در عین حال به زدودن موانع وحدت مردم نیز کمک می‌کند. فرایند ادغام مرتبط با قوای روحانی است که همراه با ظهور حضرت بهاءالله آزاد شده‌اند. از یک سو این نیروها افراد بی‌شمار را در سراسر جهان برمی‌انگیزد تا برای وحدت و پیشرفت بکوشند و از سوی دیگر به تدریج جامعه را به واسطۀ تلاش‌های آگاهانه بهائیان و دوستانشان دگرگون می‌سازند.

…هدفِ ساختن تمدنی جدید مستلزم تغییری بنیادین در ساختار جامعه و همچنین در رفتار و کردار افراد است. در همین راستا، تعالیم حضرت بهاءالله در پی آن است که «تغییری در تمام وجود نوع بشر پدید آورد تغییری که در ظاهر و باطن او آشکار گردد و زندگی درونی و بیرونی او را تحت تأثیر قرار دهد».

پذیرفتن یگانگی همۀ مردم جهان در واقع یگانگی افراد هر جامعه برای بنای تمدن نوین یک اصل اساسی است. شناسایی این حقیقت حیاتی پیامدهای متعددی در زندگی جامعه و اجتماع به طور کلی دارد. امروزه همه مردم عالم به یک میزان از عنایت و رحمت خدای یگانه بهره‌مند شده‌اند و با همۀ گوناگونی‌شان، حق و وظیفه دارند که در خلق دنیایی نو مشارکت کنند. وقتی روابط بین اعضای جامعه و همچنین میان آنان و مؤسسات بر مبنای محبت و عدالت باشد، فرصت برای آن فراهم می‌شود که همگان بتوانند از خصائص الهی ودیعه نهاده شده در خود، برای پیشبرد منافع اجتماعی بهره گیرند. هنگامی که دانش روحانی و علمی برای همگان در دسترس باشد، اعضای جامعه می‌توانند با هم بیاموزند که چگونه آنها را در زندگی جمعی خود به کار ببندند. این امر به روند جامعه‌سازی بهائی مربوط می‌شود که در بیان قبلی مورد اشاره قرار گرفت و امروزه در بسیاری از خوشه‌ها، محلات و روستاهای سراسر جهان شدت یافته است. تغییری که در فرهنگ جوامع حاصل می‌گردد، شاهدی است بر اینکه چگونه جامعه‌ای نو از تلاش روزافزون عدۀ بیشتری از مردم برای به‌کارگیری تعالیم خدا در این دوران در حیات اجتماعات مختلف پدید می‌آید.

پیامدهای چنین بینشی در زندگی فردی که مشتاقِ مشارکت در پیشبرد تمدن است نیز چشمگیر است. فرد می‌کوشد ویژگی‌ها، صفات و شایستگی‌هایی را که او را در مسیر پیشرفت مؤثر می‌سازند کسب کند و به جنبه‌های مختلف زندگی خود آموزش، کار، ازدواج و زندگی خانوادگی احساس مأموریتی عمیق ببخشد. چنین فردی نهایت همت خود را به‌کار می‌بندد تا با آرمان‌های عالی آئین بهائی منطبق گردد. یادگیریِ پرهیز از همه انواع تعصبات، پای‌بندی به معیارهای عالی عفت و پاکدامنی، و رعایت راستی و درستکاری در رفتار با دیگران، فرد را به کنشگری مؤثر در مسیر تغییر جامعه بدل می‌سازد. در «تلاش برای رشد فردی و پای‌بندی به آرمان‌های بهائی»، انسان در جامعه‌ای هدفمند غرق می‌شود؛ محیطی که در آن بر وحدت حقیقی تأکید می‌شود و دوستان از هر سن و سالی یک‌دیگر را در دستیابی به سطوح عالی‌تر روحانی، اخلاقی و فکری یاری می‌کنند.

از این منظر، فردی که به امکان خلق جهانی نو، بر مبنای پیام حضرت بهاءالله، آگاهی یافته است، بی‌تردید از آن که بتواند الهام این پیام را به مردمان عالم برساند و آنان را برای ایفا نمودن نقش خود به عنوان معمارانِ آگاه تمدن جدید برانگیزد، شادی و سرور عظیمی خواهد یافت.