١۵٢
سحر آمد به بسترم یار
کی شوریده ز عشق وی دل افکار
ای از برایم فتاده بهر سوئی
وی در راهم گشته اسیر هر دیار
گه بر پایت پیچیده همی افعی
گه بر گردنت زنجیر شرربار
ای نخفته یک شبی بر بستر راحت
وی نیاسوده دمی از فتنۀ روزگار
از آتش آهت کبد عالم سوخت
وز دردت چشم جهان آتش‌بار
گه طوق بگردن چو عُبَیْدی عاصی
گه با سلسله بردند همی بر سر بازار
گه مظلوم فتادی تو بدست ظالم
گه در سجن جفا بسی لیل و نهار
از دردت دل دوستان در آتش
وز آهت رخ عاشقان تیره و تار
چشمت از خون یاقوت برافشاند
زان گشته همی چشم شفق گلنار
با این همه محنت که براهم دیدی
سرد نگشتی و ننالیدی زار
از چیست که امشب تو نیاسائی
وز چیست که گشته بدنت چون تار
شب غلطی و پیچی تو همی بر بالین
غلطیدن زاریکه گزیدش مار
اکنون ز چه میپیچی و مینالی
وز چه پریدت رنگ همی از رخسار
گفتم ای یار ای طبیب جانم
چه عجب آمدی بر سر بیمار
ای از رویت شمس سما مشرق
وی از عشقت نفس سکون بی‌قرار
گر تو از حال حبیبت پرسی
از زردی رخسار شنو اسرار
گرچه ز عشقت بسی تیر جفا خوردم
هم گشته براهت اسیر دست کفّار
گه بکشندم بر کوه و در و دشت
گه ببرندم در محضر فجّار
گر گویم آنچه بدیدم از عشقت
البتّه زبان بماند از گفتار
لیکن ننالم از تیغ جفات ای دوست
دردت را چو جان گیرم بکنار
جان رشتۀ حبّ تو همی نگسلد
گر ببرندش سر از خنجر جرّار
نه‌چنان بستم دل بخمّ گیسویت
که شود باز همی تا روز شمار
شب در آتش غم زان میسوزم
که ندیدی سرم همی بر سر دار
اطیار بقا بآشیان برگشتند
ما مانده درین عالم فانی بس خوار
آمد وقتی که علم بفرازی
ای سرّ خدا دستی از غیب بر آر
تا برهانی خاکیان را از خاک
هم بزدائی ز آئینۀ دل زنگار
هم از قید دو جهان برهان
ای دوست تو این مهاجرین و انصار
بر سرشان نه از تاج بقا تاجی
بر هیکلشان بربند ز حبّت زنّار
بس کن درویشا زین بیش مزن نیش
کافتاد شرر بجان همی زین گفتار