هو اللّه تعالی شأنه العظمة و الکبریآء
یا اسم جود علیک بهائی نامههای جناب سمندر که ارسال نموده عبد حاضر لدی المظلوم عرض نمود و بشرف اصغا فائز
اینکه در بارۀ معلّم نوشته بودند انّا قبلنا منه ما عمل فی سبیل اللّه ربّ العالمین قل یا معلّم انّک انت اوّل معلّم فاز بالرّضآء و ذکره اللّه فی کتابه المبین نشهد انّک فزت بما نزّل من ملکوتی المقدّس فی کتابی الاقدس و عملت ما امرت به من لدی اللّه العلیّ العظیم انّا جعلنا اجر ما عملته فی سبیله هذه الآیات و ارسلناها الیک لتشکر ربّک الآمر الحکیم و بها خلّدنا ذکرک و جعلناک مذکوراً فی مکاتب العالم کلّها انّ ربّک هو المقتدر القدیر ان افرح بما جری من قلمی الاعلی فی سجن عکّا فضلاً من لدنّا علیک و علی الّذین تمسّکوا بهذا الحبل المتین البهآء علیک و علی کلّ عالم فاز بهذا الامر العظیم
یا سمندر بلّغ ما نزّل له انشآءاللّه عنایت دیگر هم در بارۀ او خواهد شد خلعت هم عنایت میشود اگرچه قمیصی باشد ولکن آن قمیص عند اللّه اعزّ است از ما عند الملوک و السّلاطین
یا سمندر معلّم فائز شده است بآنچه که اکثری از ناس از ادراک آن عاجز و قاصرند انّ ربّک هو العلیم الخبیر انشآء اللّه باید اطفال کمال جهد را در تحصیل علم و خط مبذول دارند آنچه ارسال شد بنظر فائز از حق میطلبیم استعداد عنایت فرماید تا صنع خط را کامل نمایند اگرچه خط بقدریکه رفع ضرورت نماید از برای بعضی کافیست اگر وقت را در علوم نافعه صرف نمایند اولی و انسب است ولکن چون حق جلّ جلاله هر صنعی اکمل آنرا دوست داشته لذا از قلم اعلی جاری شد آنچه شد امّا توجّه باینشطر حال جایز نه بآنچه مشغول است لدی اللّه مقبول له ان یشکر ربّه بالغدوّ و الآصال و فی العشیّ و الاشراق
یا سمندر علیک ثنآئی اولیای الف و شین را از قبل مظلوم سلام و تکبیر برسان وارد شد بر ایشان آنچه که بر نفس حق وارد شد انّا نأمرهم بالصّبر و الاصطبار و ندع اللّه ان یخلّصهم من شرّ الاشرار الّذین نقضوا میثاق اللّه و عهده اولئک عباد زیّنوا رؤسهم بکرة الخضرآء و البیضآء و افتوا علی الّذی ناحوا فی فراقه و کانوا ان یسئلوا اللّه فی اللّیالی و الایّام لقآئه لعمر اللّه تجسّم اقوالهم و اعمالهم و عقایدهم و جعلهم من اصحاب السّعیر بگو یا حزب اللّه محزون مباشید از آنچه بر شما وارد شد انّه معکم فیکلّ الاحوال یشهد و یری و هو السّامع البصّار
در بارۀ صعود ملّا جعفر علیه بهآء اللّه نوشته بودید انّا اقبلنا الیه من هذا المقام و نذکره بذکر یذکره به الاخیار انّه آمن باللّه و آیاته و شهد بما شهد اللّه قبل خلق الارضین و السّموات نسئله تعالی بان یغفره و یکفّر عنه مکاره الدّنیا و یسکنه فی الرّفیق الاعلی انّه لهو المقتدر العزیز الوهّاب و نذکر ضلعه بنت العظیم انّ ربّک یذکر عباده و امآئه فضلاً من عنده و هو العزیز الفضّال
یا سمندر اینکه ذکر یوم تفریق نمودی بمثابۀ شب تاریک بر آنجناب گذشت اگرچه این کلمه مفتاح باب محبّت حق جلّ جلاله بوده چه که از فراق اولیا و دوستانش بر شما گذشت آنچه گذشت ولکن الحمد للّه شما در انجمن اصحاب وصال و حضور مذکورید و حاضرید لعمری ذکرت بمثابۀ سراج در سجن اعظم روشن است ان افرح بکلمة اللّه المطاعة لا یعادل بها شئ من الاشیآء و لا ذکر من الاذکار و لا کتاب من الکتب انّ ربّک هو المبیّن الخبیر و هو الذّاکر العلیم
و اینکه در فقرۀ امة اللّه بنت جناب عبدالباقی علیه بهآء اللّه نوشته بودید لدی الوجه مذکور و حال در بیت بخدمت مشغول طوبی لابیه و لها انّها فازت بخدمة البیت کبّر من قبلی علی وجه ابیها لیفرح و یکون من الشّاکرین
قد قبل ما عملته فی الحقوق انّ ربّک معک و یذکر عملک و هو المشفق الکریم نفوسی را که ذکر نمودی هر یک بعنایت و ذکر حضور فائز گشتند بشّرهم من قبلی و کبّر علی وجوههم امراً من لدن ربّک الآمر الحکیم البهآء علیهم و علی الّذین فازوا بذکر اللّه العلیّ العظیم
یا سمندر انّا نذکر الجواد و نبشّره بعنایتی و فضلی و رحمتی طوبی له و لابنه و اللّائی قمن علی خدمة الامر فی اللّیالی و الایّام ذکّرهم من قبل المظلوم و بشّرهم بما جری من قلمی الاعلی فیهذا المقام و کبّر من قبلی علی وجوه من معک من الذّکور و الاناث و الصّغیر و الکبیر کذلک لاح نیّر عنایتی من افق ذکری لیجذبک الفرح و الانبساط الی مقام لا یری فیه الّا شمس عنایتی المشرقة علی من فی السّموات و الارضین و الحمد للّه ربّ العالمین