هر چقدر قوای روحانیِ منبعث از عبادت فردی و جمعی در مشرقالأذکار مؤثّر و نافذ است و هر چقدر یک زندگی توأم با نیایش پویا برای پیشرفت روحانی فرد امری ضروری است، ولی به فرمودۀ بیت العدل اعظم، ”نیایش و پرستش پروردگار … باید منشأ ثمر و اثری در عالم وجود گردد“.۴۷ حضرت شوقی افندی میفرمایند که هدف اصلی جامعۀ امر — جامعهای با ”بنیانی الهی، با وحدتی ارگانیک، با بینشی روشن، و با حیاتی پویا“ — ملهم ”از دو اصل هدایتکننده میباشد، عبادت خداوند و خدمت به همنوع“.۴۸ به راستی، رابطۀ ضروری بین این اصول هدایتکننده، جزء لاینفک وحدت عالم انسانی است که به فرمودۀ بیت العدل اعظم، ”اصلِ عامل و در عین حال هدف غایی“ ظهور حضرت بهاءاللّه است.۴۹
جداییناپذیری عبادت و خدمت که به طور کامل در مشرقالأذکار تجلّی مییابد با اشتغال جامعه در اجرای مؤثّرتر تمهیدات چارچوب عملش به تدریج آشکار میشود. بیت العدل اعظم میفرمایند که احبّا ”در انجام این وظایف ارزش تعامل پویا بین عبادت و خدمت را که از شرایط ارتقای پیشرفت روحانی، اجتماعی و مادّی جامعه میباشد فراموش نکردهاند“.۵۰ در پیام رضوان .٢٠٢١، بیت العدل اعظم میفرمایند:
مشرقالأذکار که حضرت عبدالبهاء آن را یکی از ”اعظم تأسیسات عالم انسانی“ توصیف فرمودهاند دو جنبۀ اساسی و تفکیکناپذیر حیات بهائی یعنی عبادت و خدمت را به هم میپیوندد. پیوند خدمت و عبادت در انسجام موجود بین فعّالیّتهای جامعهسازی نقشه نیز منعکس است به خصوص بین شکوفایی روح نیایش که در جلسات دعا متجلّی است و فرایند آموزشی که توانمندی برای خدمت به نوع بشر ایجاد مینماید. ارتباط بین عبادت و خدمت مخصوصاً در آن دسته از محدودههای جغرافیایی در سراسر جهان آشکار است که جوامع بهائی از نظر تعداد عضو به نحو قابل ملاحظهای رشد کردهاند و تحرّک و اشتغال به فعّالیّتهای اجتماعی چشمگیر میباشد.۵۱