بواسطۀ جناب آقا غلامعلی کاشانی
جناب آقا یوسف بنّای طهرانی علیه بهآء اللّه
ای بندۀ الهی ندایت مسموع و نیّتت مقبول و سعیت مشکور و خلوصت معلومست از فیض ابدیّ حضرت رحمانیّت سائل و آملم که بآنچه امروز سزاوار است قیام نمائی الیوم احبّای الهی باید موهبت رحمان گردند و رحمت عالمیان نعمت آسمانی شوند و حجّت بالغۀ الهی یعنی روش و سلوکی پیش گیرند که استفاضه از پرتو شمس حقیقت باشد و جهان انسانی را نورانی نماید و آن مهر و محبّت است با جمیع فرق عالم و امانت و صداقت است با کلّ ملل و امم مختصر اینست که نظر باستحقاق بشری ننمایند بلکه توجّه بالطاف حضرت جلیل نمایند و جمیع خلق را مخلوق او بدانند و مستحقّ هر عنایت و رعایت و حمایت و صیانت و مهربانی شمرند ابداً امتیاز ندهند و مانند باران رحمت الهیّه بر هر خاکی ببارند و بمثابۀ شعاع آفتاب بر گلشن و گلخن بتابند و بمشابه نسیم بهار بر گل و خار بوزند
جناب آقا میرزا حسن شاهآبادی را از قبل عبدالبهآء نهایت نوازش و مهربانی بنما و علیک التّحیّة و الثّنآء ع ع