عبدالبهاء، مثل اعلی

در اوایل قرن بیستم، حضرت عبدالبهاء، پسر ارشد حضرت بهاءالله ، به عنوان مروّج اصلی آئین بهائی، پرچمدار عدالت اجتماعی و سفیر صلح جهانی شناخته می‌شدند.

حضرت عبدالبهاء (1844-1921)

حضرت بهاءالله که اصل اساسی تعالیمشان را وحدت شکل می‌داد، تدابیر لازم را چنان وضع نمودند که دیانتشان هرگز مانند ادیان قبل پس از درگذشت مؤسّس آن دچار تفرقه و انشعاب نشود. ایشان در آثارشان همگان را امر فرمودند که به حضرت عبدالبهاء نه تنها به عنوان مبیّن منصوص (مفسّر رسمی) آثار بهائی، بلکه همچنین به عنوان مَثَل اعلا و نمونۀ والای تعالیم و روح امر توّجه نمایند.

پس از درگذشت حضرت بهاءالله، خصائص اخلاقی فوق‌العادۀ حضرت عبدالبهاء، دانش ایشان و خدماتشان به عالم بشریّت نمونۀ زنده‌ای از تعالیم حضرت بهاءالله را در عمل فراهم آورد و اعتبار عظیمی را نصیب جامعه‌ای نمود که به سرعت در سر‌تا‌سر عالم در حال گسترش بود.

حضرت عبدالبهاء دوران قیادت خود را صرف پیشبرد امر پدر بزرگوار خود و ترویج آرمان‌های صلح و وحدت نمودند؛ تأسیس مؤسّسات محلّی بهائی را ترغیب و اقدامات نوپای تربیتی، اجتماعی و اقتصادی را هدایت فرمودند. پس از رهایی از یک عمر حبس و زندان، رهسپار سفر به مصر، اروپا و آمریکای شمالی شدند. ایشان در سراسر حیات خود، دستورالعمل حضرت بهاءالله برای احیای اجتماعی و روحانی اجتماع را با سادگی بی‌نظیری در اختیار همگان از وضیع و شریف قرار دادند.