بواسطۀ جناب آقا سیّد اسداللّه و جناب حکیمباشی
جناب ملّا حیدر قلی قدیمآبادی علیه بهآء اللّه الأبهی
ای مهتدی بنور هدی اولیای الهی هر یک در این جهان فانی جام بلائی نوشیدند و سمّ جفائی چشیدند جائز نبود که تو از این عطا محروم باشی لهذا ساقی قضا جرعهئی از صهبای بلا بکام تو ریخت تا تو نیز از این موهبت نصیب یابی و از این منقبت بهرهئی بری شکر کن خدا را که در سبیل او هدف تیر جفا شدی و مورد تعرّض اعدا ایّامی که به آسایش و راحت گذرد نتیجه و ثمری ندارد بالعکس اوقاتی که بمصائب و بلایا در سبیل الهی منتهی شود در جمیع عوالم الهی حتّی نقطۀ تراب نتائجش ظاهر و آشکار است مثلاً ملاحظه نمائید که حضرت سیّدالشّهدآء روحی له الفدآء سالها در این جهان بودند ولی از صبح تا ظهر محن و بلایا و شهادت در ارض طف نتیجه داشت هیچ شنیدی ذکر ایّام سائرۀ سیّدالشّهدآء را کسی بنماید بلکه ذکر آن طلعت نورانی محصور در ایّام بلایا و رزایاء کربلاست فاعتبروا یا اولی الأبصار و علیک التّحیّة و الثّنآء