امةاللّه ساره نراقی علیها بهآء اللّه الأبهی
ای امةاللّه نامهات در این مقام وارد و ملاحظه گردید تبتّل و تضرّع بود و توجّه و تذکّر الیوم عظمای رجال غافل و تو آگاه و علمای اقوام و ملل کور و تو بینا و باانتباه اقویا اضعف ضعفا گشتند و توانان توانایان ناتوان شدند و اماء رحمن مرد میدان این چه فضل است و این چه احسان و این چه لطف است و این چه احسان منّت حیّ قیّومیرا سزاست که نساء را باقبال فخر رجال فرمود و اماء را بقوّت ایمان غالب بر ابطال میدان نطقی فصیح بخشید و بیانی بلیغ قلبی روشن عطا فرمود و صدری ملهم جانی پربشارت داد و وجدانی در نهایت لطافت و نورانیّت له الفضل و له الجود و له الاحسان علی کلّ موجود ع ع
امةاللّه زهرا و امةاللّه فاطمه و امةاللّه راضیه را تکبیر ابدع ابهی ابلاغ دارید و همچنین جناب سلیل علی اکبر را جناب آقا محمّد را از قبل اینعبد نهایت اشتیاق ابلاغ دارید بگوئید غم مخور محزون مباش جمال قدم روحی لأحبّائه الفدآء را از وطن و شهرها اخراج نمودند اگر من و شما را نیز اخراج نمایند ضرری ندارد تأسّی بحضرت مقصود نمودیم و از کأس بلای او چشیدیم و البهآء علیه ع ع