ای منجذبۀ ملکوت الهی تحریرت تقریر روحانی بود و نفحۀ رحمانی خوشا بحال تو که بچنین موهبت کبری فائز شدی و بچنین منقبت عظمی مؤیّد گشتی از صهبای محبّت اللّه سرمست شدی و از نسمة اللّه بیدار شدی و از فیض روح اللّه حیات یافتی عنقریب ملاحظه خواهی فرمود که تاجی از موهبت ملکوت بر سر نهادهئی که تلئلأ و درخشندگیاش در ممرّ اعصار و دهور چون مه تابان عیان اینست سلطنت ابدی نه سلطنت خاکدان ترابی پس شکر کن حضرت کبریا را که مورد چنین عنایتی شدی و مظهر چنین عاطفتی گشتی بشری لک ثمّ بشری
در خصوص حضور باین بقعۀ مبارکه با آن رفیق معهود آنچه میل شماست همان میل ماست مأذونید و مأجور نونهال بوستان محبّت اللّه مستر رسل را از قبل عبدالبهآء نهایت تلطیف و مهربانی بنمائید همیشه در خاطر است و در انجمن روحانی حاضر و علیک التّحیّة و الثّنآء ع ع