جناب استاد علیاکبر غلامرضای حدّاد علیه بهآء اللّه الابهی
ای زائر مطاف ملأ اعلی حمد کن خدا را که مؤیّد بآن گشتی که سر بآستان مقدّس نهادی و بتراب عتبۀ رحمانیّه روی و موی معطّر نمودی ملأ ابهی هر دم مشام بتربت مقدّسه معنبر مینمایند تو از این موهبت کبری نصیب بردی و از این رحمت عظمی بهره گرفتی از خدا خواهم که روز بروز بر ایمان و ایقان بیفزائی و بر امر اللّه ثابتتر و مستقیمتر گردی حال با روحی جدید و قوّتی شدید و بشارتی رحمانی و نفحهئی سبحانی مراجعت فرما تا در میان احبّا شور و ولهی اندازی و آهنگ یا بهآء الابهی بفلک اثیر رسانی
از فوت اطفال محزون و دلخون مباش این اطفال امانات تواند در آغوش الطاف و غفران ودایعند مفقود نگشتند موجودند و در جهان اسرار روشن و مسرور و مشعوفند امة اللّه الرّاضیة المرضیّه والدۀ آنان باید صبور باشد وقور باشد شکور باشد صبر و تحمّل نماید راضی بقضای الهی باشد اگر آن اطفال از جهان فانی غائب شدند در جهان باقی پاینده و برقرارند
الهی الهی انّ عبدک حسین المتوجّه الی نور المشرقین قضیب من دوحة الشّجرة المهتزّه بنسمة الاسحار متعطّر مشامّه بنفحة الازهار ربّ احفظه فی صون حمایتک و عامله بعونک و عنایتک حتّی یورق و یزهر و یثمر بنفحات قدسک انّک انت الکریم و انّک انت الحافظ العظیم