جناب آقا سیّد مصطفی علیه بهآء اللّه الأبهی
نامهئی که بجناب آقا سیّد تقی بتاریخ دوازدهم ١٢ ذیقعده مرقوم نموده بودید ملاحظه گردید و از معانی بدیعهاش نفحات ریاض معرفت اللّه استشمام شد و از اثر خامه و فحوای نامه آثار انجذاب بنفحات اللّه مشاهده گردید الحمد للّه رخی از نور محبّت جمال ابهی چون مه تابان داری و قلبی از عرفان اسم اعظم چون گلشن اسرار رشک جنّت رضوان نمودی صبح منیر از افق اثیر هرچند پرتوش جهانگیر است ولکن این اشعّه در مدّتی قلیله بظلمت منتهی شود ولکن انوار شمس حقیقت از آفاق ابدیّت و سرمدیّت طالع و لائح عالم حقائق و معانی بپرتوی از انوارش روشن و لامع و کشور اسرار بنوری از تجلّیاتش باهر و ساطع و این نور بدیع ابدی و جاوید است در شرق ابداع طالع و در افق اختراع لائح است پس حمد و شکر نما حضرت احدیّت را که از این نور الهی نصیب بردی و از این فیض رحمانی بهره گرفتی افلت شموس الأوّلین و شمسنا ابداً علی فلک الوفآء لا تغرب
باری نامه مشکین بود و مضامین شکرین حلاوت روحانی داشت و نفحات رحمانی از اجتماع احبّا مرقوم نموده بودید که در نهایت روح و ریحانست البتّه چنین است زیرا در مجامع روحانیان جمال مبارک شاهد انجمن است البتّه نهایت روح و ریحان حاصل گردد الیوم تکلیف جمیع اینست که جمیع اذکار را فراموش نمایند و هر واقعهئی را نسیان کنند و اجعل اورادی و اذکاری کلّها ورداً واحداً و حالی فی خدمتک سرمداً ماصدق حال و مقالشان گردد یعنی جمیع فکر و ذکر را حصر در تبلیغ امر اللّه و ترویج دین اللّه و تشویق بر صفات حقّ و تحریص بر محبّت خلق و تنزیه در جمیع شئون و تقدیس باطن و ظاهر و پاکی و آزادگی و اشتعال و انجذاب نمایند هر چه جز ذکر اوست مردود است و هر چه جز نعت اوست مذموم امروز جهان آفرینش را این آهنگ ملأ اعلی باهتزاز آرد فسبحان ربّی الأبهی این را بدانید که بجز این نغمۀ الهی نغمهئی در وجود تأثیر ننماید و جز این گلبانگ حقیقی در گلستان رحمانی نشئه و سرور نیارد
این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست
تا جان و جامه بذل کنم بر پیام دوست
خلاصه آن جناب باید بقوّتی ملکوتی و بشارتی لاهوتی و قدرتی رحمانی و نفسی ربّانی و انقطاعی کلّی و بشارتی معنوی و الهامی الهی و تأییدی غیبی و توفیقی لاریبی بر اعلاء کلمة اللّه و ترویج امر اللّه و نشر نفحات اللّه قیام نمائید تا مظهر و نراکم من افقی الأبهی و ننصر من قام علی نصرة امری بجنود من الملإ الأعلی و قبیل من الملائکة المقرّبین گردی
در خصوص صیام مرقوم نموده بودید این امریست عظیم کمال اهتمام را مجرا دارید از اسّ اساس شریعت اللّه است و رکنی از ارکان دین اللّه البتّه باید صیام را نهایت اهتمام داد قسم بجمال قدم که اگر چنانچه شجر و حجر و مدر این خطاب و اتّبعوا ما امروا به حبّاً لنفسک را میشنیدند البتّه صیام ابدی میگرفتند الآن شخصی از منتسبین حضرت روح حاضر تمام ایّام صیام را روزه گرفت روزی افطار ننمود با وجود آنکه موانع و حائل حاصل ما اخذته لومة لائم فی دین اللّه پس ملاحظه بفرمائید که نفوسی که مدّتی مدیده است در ظلّ شجرۀ مبارکه آرمیدهاند چگونه باید بشریعت اللّه اهتمام نمایند و از مصائب وارده و رزایای حاصله ابداً محزون مگردید و دلخون مشوید بعد از مصیبت کبری و رزیّۀ عظمی که زلزله بر ارکان عالم انداخت و ولوله در قلوب مشتعلۀ بنار محبّت اللّه برپا نمود دیگر مصیبتی را تأثیری نه و رزیّهئی را حکمی نیست نفسی که طوفان اعظم را بیند از حرکت موجی نترسد و شخصی که زلزلۀ کبری را مشاهده نماید از حرکت برگی محزون نگردد علیالخصوص که تمدید ایّام حیات را حکمی نه و طول عمر را ثمری نیست مقصد از زندگانی در این عالم فانی نتیجۀ رحمانیست اگر آن نتیجه حاصل ولو آنکه حیات عبارت از ایّام معدود باشد محمود و مقبول والّا اگر هزار سال زندگانی نماید مذموم و مدحور متعلّقین را تسلّی بدهید محزون نباشند مغموم نگردند عنقریب بانتشار نفحات تقدیس انشآءاللّه مسرور میشوند
الهی الهی هذا عبدک الّذی انجذب بنفحات قدسک و اشتعل بنار محبّتک و انقطع عن دونک و قام بکلّ قوّته علی خدمتک ای ربّ تذلّل الی افق تقدیسک و ابتهل الی ملکوت توحیدک و تضرّع بباب احدیّتک و نطق بثنائک ایّده بجنود من ملائکتک و وفّقه علی طاعتک و ادمه علی عبادتک و انطقه بذکرک و اعل کلمته فی ظلّ کلمتک انّک انت المقتدر المتعالی العزیز القویّ القدیر ع ع