تسهیل یک چارچوب عملِ در حال تکامل
با آگاهی از مسئولیّت‌های عالیۀ خویش و اعتماد به نیروی اجتماع‌سازی که آیین‌شان دارا است مساعی خود را بی‌هراس و بی‌واهمه برای ایجاد و اِکمال وسایل و ابزار لازمه‌ای معطوف می‌دارند که نظم جنینی جهانی حضرت بهاءالله می‌تواند در آن رشد و توسعه یابد. همین فرایند نامشهود و بطیء سازندگی است که يگانه روزنۀ اميد اجتماع مبتلای کنونی می‌باشد، جریانی که حيات جامعۀ جهانی بهائی را به خود معطوف داشته است زیرا که خالق آن همانا قوّۀ نافذۀ منبعثه از مشيّت لن يتغيّر الهی است و در قالب نظم اداری بهائی در نشو و نما است.
در جهانی که بنیان مؤسّسات سیاسی و اجتماعی‌اش معیوب، بينشش تاريک، وجدانش آشفته و نظام‌های دینیش ضعیف و عاری از فضایل و مناقب است، این عامل شفابخش، این نیروی تقلیب‌کننده، اين قوّۀ الفت‌دهنده در غايتِ جلوه و تأثیر، به تدریج در کالبد مؤسّسات متبلور می‌شود و نيروهايش را بسيج می‌کند و برای فتح روحانی جهان و رستگاری بشر آماده می‌شود. هرچند جامعه‌ای که آمالش را تجسّم داده بسی کوچک و فواید مستقيم و محسوسش قليل است، امّا قوای مکنونه‌اش که برای احیای بشر و بازسازی جهان از هم گسیخته خلق شده غیر قابل محاسبه است.
دوّمین اصل اساسی که ما را قادر به درک الگویی می‌سازد که حضرت بهاءالله برای جامعۀ بشری در نظر دارند اصل رشد ارگانیک است که مستلزم آن می‌باشد که توسعۀ مشروح و درک جزئیّات آن فقط با گذشت زمان و با هدایات مرجع منصوص امر الهی که مرجع کلّ است میسّر گردد. در این مورد می‌توان مثال یک درخت را ذکر نمود. اگر باغبانی درختی غرس نماید او در آن لحظه قادر نیست از بلندی دقیق، از تعداد شاخه‌ها و یا زمان مشخّص بروز شکوفه‌های درخت سخنی گوید ولی می‌تواند به طور کلّی در بارۀ اندازه و نحوۀ رشد درخت اظهار نظر کند و با قاطعیّت ابراز نماید که چه ثمری به بار خواهد آورد. همین مثال در مورد تکامل نظم جهانی حضرت بهاءالله صادق است.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۲۷ آوریل ۱۹۹۵ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از احبّا) [۳۱]
در مورد مؤسّسات امری، دخول افواج به همان اندازه بر مؤسّسات تأثیر خواهد گذاشت که مؤسّسات در راه تحقّق دخول افواج عمل نمایند. در این برهه از زمان، تکامل محافل محلّی و ملّیِ بهائی مستلزم طرز تفکّری جدید هم از طرف اعضای آن مؤسّسات و هم از سوی انتخاب‌کنندگان آنهاست زیرا جامعۀ بهائی دست‌اندر‌‌کارِ یک فرایند تاریخیِ عظیمی است که در حال ورود به مرحله‌ای حسّاس می‌باشد. مؤسّساتی که حضرت بهاءالله به عالم عطا فرموده‌اند باید تحت نظامی عمل نمایند که برای جهت‌بخشی به قوای یک تمدّن نوین طرح‌ریزی شده است. پیشرفت به سوی تحقّق آن هدف شکوه‌مند نیاز به گسترش وسیع و مداوم جامعۀ بهائی دارد تا میدان کافی برای بلوغ این مؤسّسات فراهم شود. این مسئله برای پیروان متمسّک جمال قدم در همۀ عالم از اهمّیّتی فوری برخوردار است.
برای تحرّک بخشیدن و ممکن ساختن چنین گسترشی، محافل روحانی باید به مرحلۀ جدیدی در ایفای مسئولیّت‌های خود به عنوان مجاری هدایت الهی، طرّاحان فعّالیّت‌های تبلیغی، مربّیان منابع انسانی، سازندگان جوامع، و نگهبانان مهربانِ تودۀ مردم، برسند. محافل می‌توانند با افزایش توانایی اعضای خود در مشاوره با یکدیگر بر اساس اصول امری و در مشورت با احبّای ساکن در مناطق تحت اشراف خود، با پرورش روح خدمت، با همکاری مشتاقانه و خودجوش با مشاورین قارّه‌ای و معاونین‌شان، و با توسعه دادنِ روابط خارجی، به این انتظارات جامۀ عمل بپوشانند. پیشرفت در تکاملِ مؤسّسات به خصوص باید در افزایش تعداد مناطقی مشاهده شود که در آنها عملیّاتِ محفل روحانی مایۀ ازدیاد قابلیّت احبّا در خدمت به امر الله و تقویت وحدت در عمل می‌گردد. خلاصه آنکه، بلوغ محفل روحانی نباید فقط برحسب تشکیل مرتّب جلسات و کارآیی نحوۀ عملش سنجیده شود بلکه باید نسبت به رشد مستمرّ تعداد اعضای جامعه، ثمربخش بودن روابط متقابل بین محفل و اعضای جامعه، کیفیّت حیات روحانی و اجتماعی جامعه، و تحرّک و نشاط همه‌جانبۀ جامعه‌ای که دستاندرکار فرایندِ پیشرفتی پویا و پیشرو است، سنجیده شود.
(ترجمه‌ای از پیام رضوان ۱۹۹۶ بیت العدل اعظم خطاب به بهائیان جهان) [۳۲]
مؤسّسات نظم اداری حضرت بهاءالله که از تمهیدات نازله از قلم اعلی نشئت گرفته‌اند، به تدریج و به طور طبیعی به موازات رشد و توسعۀ جامعۀ بهائی تحت تأثیر نفثات قدسیّه‌ای که در این عصر نورانی بر نوع بشر دمیده شده، پدید آمده‌اند. خصوصیّات و وظایف هر یک از این مؤسّسات و همچنین روابط بین آنها تکامل یافته و هنوز نیز در حال تکامل است. توقیعات حضرت ولیّ عزیز امر الله عناصر اصلی این نظم افخم را تشریح نموده و تصریح می‌نماید که نظم اداری گرچه از بسیاری جهات از نظم جهانی بدیعی که ظهور آیین بهائی مقدّر است آن را به عرصۀ وجود درآورد متفاوت می‌باشد ولیکن در عین حال هم ”هستۀ مرکزی“ و هم ”الگوی“ (ترجمه) آن نظم جهانی است. به این ترتیب، تکامل مؤسّسات نظم اداری هرچند برای مواجهه با شرایط در حال تغییر در زمان‌ها و مکان‌های مختلف عوامل متغیّری را دنبال می‌کند، امّا باید دقیقاً از اصول اساسی نظامات بهائی مصرّحه در آثار مقدّسه و مندرجه در تبیینات حضرت عبدالبهاء و حضرت ولیّ‌امرالله پیروی نماید.
(ترجمه‌ای از پیام مورّخ ۳۰ مه ۱۹۹۷ بیت العدل اعظم خطاب به محافل ملّی) [۳۳]
در مشاورات خود در بارۀ ماهیّت این مرحلۀ بعدیِ پیشرفت نقشۀ الهی، باید وسعت و عظمت تغییراتی را كه در مقدّرات امر الله در حال وقوع است در نظر داشته باشید. اتمام ابنیۀ عظیمۀ حول قوس در مرکز جهانی نمایانگر گامی عمده در سبیل تحکیم اساس نظم بدیع اداری الهی است. نقشۀ چهارساله شاهد افزایش فوق‌العاده‌ای در قابلیّت تشکیلاتی جوامع بهائی در جمیع قارّات عالم بود. سیر تکاملی محافل ملّی و محلّی به وضوح سرعت گرفته و شوراهای منطقه‌ای در هر کجا که تأسیس شده‌اند انرژی و کارآیی جدیدی در امور امری به وجود آورده‌اند. با پیدایش و شكوفایی بیش از ٣٠٠ مؤسّسۀ آموزشی، امر مبارک هم‌اکنون وسیله‌ای پرقدرت برای پرورش منابع انسانی كه لازمۀ استمرار بخشیدن به ترویج و تحکیم گسترده است در اختیار دارد. علاوه بر آن، توانایی جامعۀ بهائی برای تأثیرگذاری بر مسیر امور عالم انسانی، هم از طریق ارتباط آن با دول و سازمان‌های جامعۀ مدنی و هم از طریق فعّالیّت‌های خود در عرصۀ توسعۀ اجتماعی و اقتصادی، به مراتب افزایش یافته است. در مقطعی از تاریخ که علیرغم آشفتگی‌ها و فوران دشمنی‌های تازه، جهان پیشرفتی سریع و واقعی به سوی صلح نموده است، امر حضرت بهاءالله در آستانۀ عهد جدیدی قرار دارد. آمادگی فزاینده‌ای برای پذیرش روح نافذ و مشعشع الهی را می‌توان به وضوح در دنیا مشاهده نمود.
(ترجمه‌ای از پیام مورّخ ۹ ژانویه ۲۰۰۱ بیت العدل اعظم خطاب به کنفرانس هیئت‌های مشاورین قارّه‌ای) [۳۴]
همانطور که به خوبی آگاهید، نظم اداری تحت هدایت و نظارت بیت العدل اعظم در حال توسعه است. بیت العدل اعظم با توجّه به مستلزمات مصالح امر الله، وظایف محوّله به محافل روحانی، شوراهای منطقه‌ای بهائی، مشاورین و اعضای هیئت‌های معاونت، و همچنین تعامل روزافزون بین این نهادهای مختلف را تشریح
می‌نمایند. تمامی این مسائل در چارچوب اصول اساسی رخ می‌دهد که تعیین‌کنندۀ تمایز بین وظایف واگذار شده به مؤسّسات انتخابی و وظایف تعیین شده برای مؤسّساتی است که عمدتاً به عنوان افراد فعّالیّت می‌کنند.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۸ فوریه ۲۰۰۴ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از احبّا) [۳۵]
هشتاد سال پیش در مکتوبی صادره از جانب حضرت ولیّ‌امرالله در توصیف نظم اداری بهائی توضیح داده شده است که این نظم ”اوّلین شکل‌گیری چیزی است که در آینده حیات اجتماعی و قوانین زندگی جامعه خواهد بود.“(ترجمه) امروز در آغاز قرن دوم عصر تکوین، نظم اداری بهائی به میزان قابل ملاحظه‌ای توسعه یافته است و توسعۀ مستمرّ آن برای ظاهر ساختن نیروی اجتماع‌سازی آیین بهائی لازم خواهد بود.
(ترجمه‌ای از پیام مورّخ ۳۰ دسامبر ۲۰۲۱ بیت العدل اعظم خطاب به کنفرانس هیئت‌های مشاورین قارّه‌ای) [۳۶]
در فرهنگ جامعۀ بهائی تغییری ایجاد شد. این تغییر، در توان‌مندی گسترش یافته، در روش منظّم اجرای امور و نتیجتاً در عمق اطمینانِ مشارکت‌کنندگانِ سه‌گانۀ نقشه یعنی فرد، مؤسّسات و جامعۀ محلّی قابل ملاحظه است. علّت تغییر این است که احبّا بیش از پیش در صدد بر آمدند تا با جدّیّت بیشتری معلومات خود را در بارۀ تعالیم الهی افزایش دهند و به خوبی و به نحوی سیستماتیک‌تر از گذشته آموختند که چگونه این معلومات را در انتشار امر الله، در ادارۀ فعّالیّت‌های فردی و جمعی خویش و در مراوده با همسایگان خود به کار گیرند. بدین معنی که چنان شیوه‌ای از یادگیری را در پیش گرفتند که نتیجه‌اش دنبال کردن اقدام هدف‌مند بود. محرّک عمدۀ این تغییر، سیستم مؤسّسات آموزشی تأسیس یافته در سراسر جهان با سرعتی چشمگیر بود، موفّقیّتی که شایسته است در عرصۀ ترویج و تحکیم مهمّ‌ترین میراث نقشۀ چهارساله به شمار آید.
در افزایش قابلیّت افراد برای تبلیغ امر الله با شواهدش در ازدیاد ابتکارات فردی؛ در افزایش توانایی محافل روحانی و شوراهای منطقه‌ای و لجنات برای هدایت مجهودات احبّا؛ و در ارائه الگوهای جدید فکر و عمل که رفتار جمعیِ جامعۀ محلّی را تحت تأثیر قرار داده — در تمامی این مراتب، سیستم مؤسّسات آموزشی ضرورت حتمی خود را به عنوان مولّد نیرو و موتورِ فرایند دخول افواج به ثبوت رساند.
(ترجمه‌ای از پیام رضوان ۲۰۰۰ بیت العدل اعظم خطاب به بهائیان جهان) [۳۷]
اقدامات مصمّم محافل روحانی ملّی، با همکاری مشاورین، در پاسخ به چالش‌های اداری که رشد در مقیاس وسیع در سطح محدودۀ جغرافیایی به وجود آورده نیز سبب دلگرمی است. طرح‌های اجرایی اغلب شامل انتصاب یک یا چند فرد از طرف مؤسّسۀ آموزشی برای هماهنگ کردن دوره‌های متوالی اصلی و نیز برنامه‌های کودکان و نوجوانان است. انتصاب یک لجنۀ ناحیه‌ای تبلیغ از طرف شورای منطقه‌ای و یا محفل ملّی برای ادارۀ جوانب دیگر مجهودات سیستماتیک در راه ترویج و تحکیم سریع نیز ضروری است. اعضای هیئت معاونت در هر دو میدان فعّالیّت می‌نمایند تا مطمئن شوند دو حرکتی که شاخص فرایند رشد شناخته شده است بدون وقفه به پیش می‌رود. در حالی که این اجزاء مختلف به تدریج در محدوده‌ها یکی بعد از دیگری شکل می‌گیرد، هنوز مسائل بسیار دیگری در مورد عملکرد هر کدام و ارتباط‌شان با یکدیگر باید آموخته شود. حائز اهمیّت آنست که انعطاف‌پذیری فعلی که اجازۀ تهیّۀ لوازم و تمهیدات جدید لازم را می‌دهد خدشه‌‌ای نبیند و طرح هم‌آهنگ کردن فعّالیّتها در سطح محدوده متناسب با احتیاجات رشد جامعه باشد. امیدواریم که شما و محافل ملّی این فرایند یادگیری را هدایت نمایید.
(ترجمه‌ای از پیام مورّخ ۲۷ دسامبر ۲۰۰۵ بیت العدل اعظم خطاب به کنفرانس هیئت‌های مشاورین قارّه‌ای) [۳۸]
مطالعۀ آثار امری و کوشش برای درک بهتر ظهور شکوه‌مند حضرت بهاءالله تکلیفی است که بر عهدۀ هر یک از پیروان آن حضرت گذاشته شده است. همه موظّفند که بر حسب توان و تمایل خود، در بحر زخّار ظهور اعظمش کاوش نمایند و از لآلی حکمت که در آن به ودیعه گذاشته شده بهره برند. بدین ترتیب کلاس‌های محلّی تزیید معلومات، مدارس تابستانه و زمستانه، و جلسات مخصوصی که در آن احبّای متبحّر در آثار بهائی می‌توانستند بینش خود را در بارۀ مواضیع مختلف با دیگران در میان بگذارند طبیعتاً از ویژگی‌های برجستۀ حیات بهائی گردید. همان گونه که عادت به تلاوت روزانۀ آیات الهی جزئی ضروری از هویّت بهائی باقی خواهد ماند، این نوع مطالعات نیز جزئی از حیات جمعی جامعه خواهد بود. امّا وقتی مطالعه و خدمت با هم توأم گردد و هم‌زمان صورت گیرد، درک مقتضیات آیات الهی هم برای رشد فردی و هم برای پیشرفت اجتماعی چندین برابر افزایش می‌یابد. در میدان خدمت، دانش مورد آزمایش قرار می‌گیرد، سؤالاتی در حین عمل پیش می‌آید و مدارج جدیدی از فهم و ادراک حاصل می‌شود. به مدد سیستم آموزشِ از راه دور که اکنون در کشورهای مختلف یکی پس از دیگری تأسیس گردیده و عناصر اصلی آن شامل حلقۀ مطالعه، راهنما و موادّ درسی مؤسّسۀ آموزشی روحی است، جامعۀ جهانی بهائی این توان‌مندی را کسب نموده که هزاران بل میلیون‌ها نفر را قادر سازد که آثار الهی را در گروه‌های کوچک با هدفِ مشخّص تحقّق بخشیدن به تعالیم بهائی و پیشبرد فعّالیّت‌های امری به مرحلۀ بعدی یعنی ترویج و تحکیم مستمرّ در مقیاسی وسیع، مطالعه نمایند….
اهمّیّت حصول چنین امکاناتی را نباید نادیده گرفت. بی‌ارادگی و بی‌تفاوتی مولود فشارهای اجتماع امروزی است. اشتیاق به تفریح و سرگرمی از کودکی با کارآیی روزافزون تقویت می‌شود و نسل‌هایی تربیت می‌گردند که با میل و رضا از هر کس که در برانگیختن احساسات سطحی مهارت دارد پیروی می‌کنند. حتّی در بسیاری از نظام‌های آموزشی، با محصّلین طوری رفتار می‌شود که گویا ظروفی تهی برای دریافت اطّلاعات هستند. اینکه عالم بهائی موفّق به ایجاد فرهنگی شده است که شیوه‌ای از تفکّر، مطالعه و عمل را ترویج می‌دهد و همگان خود را رهروان یک مسیر خدمت می‌دانند — یکدیگر را مساعدت نموده با هم به پیش می‌روند، دانشی را که هر یک در هر مقطع زمانی دارا است ارج می‌نهند و از گروه‌بندی مؤمنین به دسته‌هایی مثل ”بامعلومات“ و ”بی‌معلومات“ اجتناب می‌ورزند — موفّقیّتی است بس عظیم و در آن تحرّک یک نهضت توقّف‌نا‌پذیر به چشم می‌خورد.
این پیشرفت فرهنگی نه فقط بر روابط بین افراد تأثیر می‌گذارد بلکه پیامدهایش را می‌توان در اجرای امور اداری امری نیز ملاحظه نمود. از آنجا که یادگیریْ شاخص نحوۀ عمل جامعه شده است برخی از جنبه‌های تصمیم‌گیری در زمینۀ ترویج و تحکیم به جمع مؤمنین محوّل گردیده تا برنامه‌ریزی و اجرای آن بتواند بیشتر پاسخگوی وضعیّت موجود محل باشد. به خصوص برای کسانی که در سطح محدودۀ جغرافیایی به فعّالیّت مشغولند، فضایی از طریق جلسات تأمّل و تفکّر به وجود آمده است که هر از گاهی دور هم جمع شوند و در پرتو تجربه و راهنمایی مؤسّسات امری در مورد موقعیّت فعلی خود به اتّفاق نظر رسند و گامهای بعدی را مشخّص نمایند. فضای مشابهی توسّط مؤسّسۀ آموزشی به وجود آمده که تمهیداتی برای افرادی که در مقام راهنمایان، معلّمین کلاس‌های کودکان و مشوّقین گروه‌های نوجوانان در محدودۀ جغرافیایی خدمت می‌کنند فراهم می‌سازد تا جداگانه ملاقات نموده و در بارۀ تجارب خود به مشورت پردازند. در کنار این فرایند مشورتی مردمی و در ارتباط بسیار نزدیک با آن، نهادهای مؤسّسۀ آموزشی و لجنۀ ناحیه‌ای تبلیغ همراه با اعضای هیئت معاونت قرار دارند که تعامل مشترک‌شان فضای دیگری ایجاد می‌کند که در آن تصمیمات مربوط به رشد، این بار به صورت رسمی‌تری، اتّخاذ گردد. شیوۀ کار این سیستمِ محدودۀ جغرافیایی که بر حسب اقتضا ایجاد شده، نمایانگر یک ویژگی مهمّ نظم اداری بهائی است: این نظم همچنان که تحت هدایت بیت العدل اعظم تکامل می‌یابد از حیث ساختارها و فرایندها و روابط و فعّالیّتها همانند یک موجود زنده ذاتاً قابلیّت قبول سطوح بیشتر و بالاتری از پیچیدگی را دارا است.
(ترجمه‌ای از پیام رضوان ۲۰۱۰ بیت العدل اعظم خطاب به بهائیان جهان) [۳۹]
از جمله وظایف فراوانی که محافل ملّی در این ایّام با آن رو به رو هستند، تسهیل جریان هدایت و تشویق مؤمنین و جامعه؛ حمایت از کار شوراها و مؤسّسات منطقه‌ای …؛ اقدامات مربوط به امور خارجی؛ اتّخاذ تدابیری برای نگهداری املاک امری؛ اطمینان از در دسترس بودن مقادیر کافی جزوات مناسب برای فعّالیّت‌های تبلیغ و تزیید معلومات در محدوده‌های جغرافیایی؛ کمک به دوستان در تلاش‌هایشان برای جمع‌آوری آمارهای قابل اعتماد با استفاده از برنامۀ گزارش آماری؛ و اقدام به نگهداری سوابق صحیح و نظارت مسئولانه بر منابع مالی امر الله است. در حالی که برخی از این وظایف نیاز به دخالت مستقیم شما دارد، برخی دیگر مسئولیّت نهادهایی است که تحت هدایت کلی شما فعّالیّت می‌کنند ولی آزادی عمل کافی برای کارکردن همراه با روحیّۀ یادگیری را دارند. بسیار مهمّ است که در همۀ این موارد، اساس رویکرد شما گرایشی به افزایش قابلیّت جامعۀ شما و نهادهای آن برای به دوش گرفتن امور امر الله باشد.
(ترجمه‌ای از نامه مورّخ ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۲ از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۴۰]
اندیشۀ وجود یک چارچوب مفهومیِ در حال تکامل برای پیشبرد مجهودات ترویج و تحکیم، اقدام اجتماعی، و شرکت در گفتمان‌های اجتماع حائز اهمّیّت بسیار است، قالبی که فکر را منظّم می‌کند، به فعّالیّتها شکل می‌بخشد و با اندوختن تجربه پیچیده‌تر و کامل‌تر می‌گردد. سعی در راه تشخیص آگاهانه و تلطیف تدریجیِ عناصری از این چارچوب که بیشتر به کار انجمن مطالعات بهائی مربوط می‌شود اقدامی ثمربخش خواهد بود. در این ارتباط، توجّه به بینش‌هایی که به پیشرفت جامعه کمک کرده است می‌تواند مفید باشد: رابطۀ بین مطالعه و عمل، نیاز به تمرکز که نباید با یک‌نواختی اشتباه شود، وظیفۀ خطیر پرورش قابلیّت افراد و همراهی کردن دیگران در راه خدمت، خصوصیّات توسعه و پیشرفت ارگانیک، ترتیبات تشکیلاتی لازم برای تداوم بخشیدن به الگوهای پیچیده‌تر و پیشرفته‌ترِ فعّالیّت، انسجام مورد نیاز در بین همۀ میادینِ مجهودات، و روابط صحیح بین افراد، جامعه، و مؤسّسات شاید مهم‌ترینِ این موارد یادگیری در عمل می‌باشد؛ احبّا در یک فرایند مداوم عمل، تأمّل، مطالعه، و مشورت شرکت می‌کنند تا موانع را برطرف سازند و موفّقیّت‌ها را با هم در میان گذارند، استراتژی‌ها و روش‌ها را بررسی و بازبینی و تجدید نظر کنند، و به مرور زمان مجهودات را سیستماتیک و بهتر نمایند.
یکی از جنبه‌های بسیار مهمّ یک چارچوب مفهومی که مستلزم توجّه دقیق در سال‌های آینده خواهد بود تولید و کاربرد دانش است، موضوعی که شرکت‌کنندگان در کنفرانس انجمن مطالعات بهائی در ماه اوت مورد بررسی قرار خواهند داد. در کُنه اکثر رشته‌های دانش بشری میزانی از توافق آرا در بارۀ روش‌شناسی وجود دارد — درکی از روش‌ها و چگونگی استفادۀ مناسب از آنها در جستجوی سیستماتیکِ واقعیّت برای دست‌یابی به نتایج قابل اعتماد و نتیجه‌گیری‌های صحیح. احبّایی که در رشته‌های مختلف از قبیل اقتصاد، آموزش و پرورش، تاریخ، علوم اجتماعی، فلسفه و زمینه‌های بسیار دیگری اشتغال دارند مسلّماً با روش‌های معمول در رشتۀ خود کاملاً آشنا هستند. وظیفۀ این دوستان است که مجدّانه بکوشند تا در بارۀ مقتضیاتی که حقایق مندمج در این ظهور اعظم می‌تواند برای کارشان داشته باشد تأمّل کنند. اصل هماهنگی علم و دین اگر صادقانه رعایت شود تضمین خواهد نمود که عقاید دینی تسلیم خرافات نگردد و کشفیّات علمی دست‌آویز مادّی‌گرایی نشود. احبّایی که خواهان ترقّی و کمال در فعّالیّت‌های پژوهشی هستند البتّه خواهند کوشید تا بر طبق انتظارات متعالی حضرت بهاءالله و حضرت عبدالبهاء سلوک نمایند. این دوستان، به هر میزان از موفّقیّت که دست یافته‌اند، جزء لاینفکّ جامعه هستند؛ از تکالیف ضروریّۀ هر فرد دیگر بهائی معاف نیستند و در عین حال، سزاوار تفاهم، بردباری، حمایت و احترام جامعه میباشند.
… مؤسّسۀ آموزشی در توسعه و افزایش قابلیّت احبّای قدیم و جدید برای مشارکت فعّالانه در مجهودات ترویج و تحکیم نقشی محوری دارد. ورای این، مؤسّسۀ آموزشی ساختاری برای یک فرایند آموزشی با سه مرحلۀ متمایز فراهم می‌سازد که به نحوی فزاینده به گروه‌هایی از افراد از سن شش سالگی تا سنین بلوغ کمک خواهد کرد. در تجربه‌ای که مؤسّسۀ آموزشی ارائه می‌دهد شرکت‌کنندگان فقط دریافت‌کنندۀ اطّلاعات نیستند بلکه از طریق مطالعۀ دوره‌ها و مشارکت در فعّالیّت‌های جامعه‌سازی که شامل جنبه‌های عملی دروس مطالعه شده هستند، دانش، مهارت، و بینش‌هایی روحانی کسب می‌کنند که آنان را قادر می‌سازد تا به نحوی مؤثّر مروّج تغییر فردی و اجتماعی باشند. ولی گسترۀ موادّ درسی مؤسّسۀ آموزشی هر چه باشد و هر چقدر هم که انجمن نقش اساسی و مهم در پیشرفت جامعه داشته باشد، اشتغال در کار مؤسسه آموزشی فقط جزئی از یک عمر یادگیری است که این دوستان به آن مشغول خواهند بود و شامل تفحّص در این ظهور اعظم و نیز در رشته‌های مختلف دانش خواهد بود. کنفرانس‌های قریب الوقوع جوانان که ده‌ها هزار از جوانان را به خود جلب خواهد کرد، نمایانگر تعداد فزاینده‌ای از نفوسی است که در صبحدم بلوغ‌شان توسّط فرایند مؤسّسۀ آموزشی شکل داده شده‌اند و با ثبات و استقامت در مسیری از یادگیری و عمل قدم خواهند گذاشت که در تمام دوران مطالعات دانشگاهی‌شان و فراتر از آن ادامه خواهد یافت. بیت العدل اعظم مشتاق دیدن نسل‌هایی از بهائیان هستند که با جدّیّت کامل به طیف وسیعی از چالش‌های اندیشمندانه بپردازند، بر جمیع موانع و مشکلات فایق آیند و به بهبود عالم خدمت نمایند. بنا بر این در دهه‌های آینده، جمع کثیری از احبّا به فضاها و میادین متعدّدی از مجهودات بشری وارد خواهند شد.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۳ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۴۱]
نهادهای موجود در محدودۀ جغرافیایی نیز، درست به مانند افراد، در شروع انجام کار نیازمند مساعدت میباشند. در این راستا، کمک اعضای هیئت معاونت ضروری است امّا این کمک از جمله وظایف مهمّ شورای منطقه‌ای و در هر جا که شورا وجود ندارد از وظایف محفل ملّی نیز می‌باشد و همچنین توجّه فوری مؤسّسات آموزشی را می‌طلبد. قابلیّت خدمتِ باکفایت در سطح یک محدوده وقتی افزایش می‌یابد که فضاهایی ایجاد شود تا در آن احبّای دست اندر کارِ امور بتوانند هدایات را مطالعه نموده، اقدامات‌شان را در پرتو آن بازنگری کرده بینش‌هایی از آن کسب نمایند و نیز با مجموعۀ وسیع‌تری از دانش حاصله در محدوده‌های مجاور و دور مرتبط شوند. هدف مشورت در چنین فضاهایی طرّاحی انتزاعی برنامه‌ها نیست بلکه اغلب درک واقعیّت محدودۀ جغرافیایی در آن برهۀ مخصوص از زمان و تشخیص گامهای فوری بعدی به منظور تسهیل پیشرفت است. نفوس قائم به خدمت در سطح منطقه‌ای یا ملّی البتّه می‌توانند در ارائۀ توصیه به احبّا و گسترش افق دیدشان نسبت به توفیقات قابل حصول کوشا باشند امّا تمایلی به تحمیل انتظارات خود بر فرایند برنامه‌ریزی نخواهند داشت بلکه به افراد فعّال در محدوده کمک می‌کنند تا توانایی خود را برای طرح و اجرای یک سلسله اقداماتِ مبتنی بر تجارب در سطح محلّی و آشنایی با شرایط واقعی به تدریج افزایش دهند. مؤسّسات منطقه‌ای و ملّی جهت بسط قابلیّت یادگیری و اقدام سیستماتیک در نهادهای محدودۀ جغرافیایی لازم است در مساعی خود برای یاری رساندن به نهادها مسئولانه و روش‌مند عمل کنند.
(ترجمه‌ای از پیام مورّخ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۵ بیت العدل اعظم خطاب به کنفرانس هیئت‌های مشاورین قارّه‌ای) [۴۲]
در این دوره، اتّخاذ یک چارچوب عملِ در حال بسط دوستان را قادر ساخته است تا مستمرّاً قابلیّت‌های اساسی را پرورش و تلطیف نمایند، قابلیّت‌هایی که انجام خدمات ساده‌ای را موجب می‌شود که به نوبۀ خود به الگوهای مبسوط‌تر عمل می‌انجامد، الگوهایی که به نوبۀ خود توسعۀ قابلیّت‌هایی پیچیده‌تر را ایجاب می‌نماید. بدین ترتیب یک فرایند سیستماتیک پرورش منابع انسانی و جامعه‌سازی در هزاران محدودۀ جغرافیایی آغاز گشته و در بسیاری از آنها پیشرفت زیادی کرده است. تمرکز، تنها معطوف به افراد یا به جامعه و یا به مؤسّسات امری نبوده است بلکه قوای روحانی منبعث از بسط نقشۀ ملکوتی حضرت عبدالبهاء محرّک و مشوّق هر سه مشارکت‌کننده در شکوفایی نظم جدید جهانی می‌باشد. نشانه‌های پیشرفت این عوامل سه‌گانه بیش از پیش آشکار است: در اعتمادی که مؤمنین بی‌شماری برای بیان شرح وقایع حیات حضرت بهاءالله و مذاکره در بارۀ مفاهیم ظهور آن حضرت و عهد و پیمان بی‌مانندش کسب نموده‌اند؛ در ازدیاد تعداد نفوسی که به امر مبارک جلب گردیده و در تحقّق بخشیدن به جهان‌بینی و اصول وحدت‌بخش آن حضرت مشارکت می‌نمایند؛ در توانایی بهائیان و دوستان‌شان در سطح جامعۀ محلّی برای توصیف گویا و واضح تجارب خود از فرایندی که به تقلیب رفتار و تشکّل حیات اجتماعی می‌انجامد؛ در قیام تعداد چشمگیر و رو به افزایش مردم بومی کشورها که اکنون به عنوان اعضای مؤسّسات و نهادهای امری امور جوامع خود را هدایت می‌کنند؛ در تقدیم تبرّعات منظّمِ سخاوت‌مندانه و فداکارانه که برای تداوم پیشرفت امر الله جنبه‌ای حیاتی دارد؛ در شکوفایی بی‌سابقۀ ابتکار فردی و اقدام جمعی جهت حمایت از فعّالیّت‌های جامعه‌سازی؛ در شور و اشتیاق جمّ غفیری از نفوسِ از خود‌گذشته در عنفوان جوانی که مخصوصاً از طریق تعلیم و تربیت روحانی نسل‌های جوان‌تر پویایی فراوان به این مشروع بخشیده است؛ در اعتلای روح ستایش و نیایش از طریق تشکیل جلسات دعا و مناجات؛ در افزایش قابلیّت اداری بهائی در همۀ سطوح؛ در آمادگی مؤسّسات، نهادها، و افراد برای فراینداندیشی، قرائت واقعیّتهای موجود، و برآورد منابع خود در محلّی که زندگی می‌کنند و نقشه‌ریزی بر آن اساس؛ در خصیصۀ مطالعه، مشورت، عمل، و تأمّل که اکنون همه با آن آشنا هستند و موجب نضج یک گرایش طبیعی برای یادگیری شده است؛ در افزایش درک چگونگی عملی ساختن تعالیم مبارکه از طریق اقدام اجتماعی؛ در استفاده از فرصت‌های فزاینده برای ارائۀ چشم‌انداز‌های بهائی در گفتمان‌های رایج اجتماع؛ در آگاهی از اینکه جامعۀ جهانی بهائی جامعه‌ای است که در تمامی مجهوداتش به دنبال سرعت بخشیدن به ظهور تمدّن الهی از طریق تجلّی نیروی قدرت اجتماع‌سازی امر مبارک است؛ و بالاخره در آگاهی فزایندۀ دوستان از اینکه تلاش‌هایشان برای ایجاد تقلیب درونی، برای گسترش دایرۀ وحدت و اتّحاد، برای همکاری با دیگران در میدان خدمت، و برای مساعدت جمعیّت‌ها تا بتوانند مسئول پیشرفت روحانی و اجتماعی و اقتصادی خود باشند — همه و همه در راه تحقّق اصلاح و بهبود عالم که همانا هدف اصلی نهاد دین الهی است می‌باشد.
(ترجمه‌ای از پیام رضوان ۲۰۱۶ بیت العدل اعظم خطاب به بهائیان جهان) [۴۳]
همانطور که آگاهید، هر یک از مؤسّسات و نهادهای مختلف بهائی در کشور شما میزانی از مسئولیّت ترویج رشد روحانی و مادّی جامعۀ شما را بر عهده دارند. با مساعدت مشفقانه شما و به یاری مشاورین، قابلیّت این نهادها برای اقدامات مؤثّر قطعاً افزایش خواهد یافت. این امر بدون شک مستلزم آن است که به آنها آزادی کافی داده شود تا با روحیّۀ یادگیری عمل کنند و همچنین تشویق، حمایت و منابع مادّی مورد نیاز در اختیارشان قرار گیرد. وظیفۀ شما ایجاد محیطی است که به مؤسّسات و نهادها امکان رشد و شکوفایی بدهد، آنها را هدایت کنید بدون نظارت بیش از حدّ بر کارشان. شایسته شما است که خوشنودی‌تان کلّاً از پیشرفت احبّا و دست‌آوردهای مؤسّسات و نهادهای امری در سطح منطقه‌ای، محدودۀ جغرافیایی و محلّی باشد و هوشیارانه به موفّقیّت‌های آنها و همچنین به مواردی که تشویق و مشورت ممکن است مفید باشد توجّه کنید. توسعۀ مؤسّسات و نهادها در کشور شما، طبیعتاً موضوع تأمّل و مشورت مستمرّ بین محفل ملّی شما و مشاورین خواهد بود.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۹ فوریه ۲۰۱۷ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۴۴]
قابلیّت‌سازی تشکیلات و پرورش منابع انسانی
گسترش جامعۀ جهانی بهائی و پیچیدگی روزافزون مسائلی که محافل روحانی ملّی در پاره‌ای از کشورها با آنها مواجه هستند امر بهائی را وارد مرحلۀ جديدی از توسعه و پیشرفت کرده است. این وضعیّت سبب شده که بیت العدل اعظم در سنوات اخیر جوانب گوناگون توازن میان تمرکز‌گرایی و تمرکززدایی را بررسی نمايند. در چند کشور به محافل روحانی ملّی اختیار داده شد که شوراهای منطقه‌ای ايالتی و يا لجنه‌های منطقه‌ای تبلیغ و اداری تأسیس کنند. از تجاربی که در اثر اقدامات این مؤسّسات کسب گردید و با بررسی تفصیلی اصولی که حضرت ولیّ‌امرالله وضع فرموده‌اند به این نتیجه رسیده‌ایم که زمان آن فرارسیده است که عنصر جدیدی از نظم اداری بهائی فی‌ما‌بین تشکیلات محلّی و ملّی را که ”شورای منطقه‌ای بهائی“ نامیده خواهد شد رسماً تأسیس نماییم، عنصری که شامل نوع خاصّی از مؤسّسات امری است.
شوراهای منطقه‌ای بهائی فقط با اجازۀ بیت العدل اعظم و تنها در کشورهایی تأسیس خواهد شد که شرایط موجود چنین اقدامی را ایجاب می‌نمايد. با وجود این، مطلوب به نظر رسید که جمیع محافل روحانی ملّی را از کیفیّت این اقدام تاریخی مطّلع سازیم و جایگاه آن را در سیر تکاملی مؤسّسات ملّی و محلّی بهائی تصریح نماییم.…
شوراهای منطقه‌ای بهائی از بعضی از خصوصیّات محافل روحانی ولی نه از تمامی آنها برخوردارند و بدین ترتیب در بعضی شرایط وسیله‌ای برای پیشبرد اقدامات تبلیغی و امور اداری مربوط به جوامع بهائی در حال توسعۀ سریع فراهم می‌آو‌رند. بدون چنین مؤسّسه‌ای توسعۀ سازمانی یک لجنۀ ملّی برای تأمین نیازمندی‌های لازم در بعضی کشورها متضمّن مخاطرۀ ایجاد آن پیچیدگی متزايد تشکیلاتی بود که در اثر افزودن طبقۀ جدیدی از لجنات در تحت اشراف لجنات منطقه‌ای به وجود می‌آید و يا سبب تفویض خودمختاری زیاده از حدّ به لجناتی می‌شود که حضرت ولیّ‌امرالله آنها را ”هیئت‌هایی که باید صرفاً مستشارین متخصّص و معاضدین اجرایی محسوب شوند“ (ترجمه) مشخّص فرموده‌اند.
اثرات خاصّ حاصله از تأسیس شوراهای منطقه‌ای بهائی به قرار ذیل است:
رتبه‌ای در اختیار تصمیم‌گیری راجع به امور تبلیغی و اداری، سوای اقدامات اجرایی، در سطحی پایین‌تر از محفل ملّی و مافوق محافل محلّی به وجود می‌آورد.
اعضای محافل روحانی محلّی در منطقه را دستاندرکار گزینش اعضای شورا می‌کند و بدين ترتیب پیوند بین شورا و احبّای محلّی را تقویت می‌نماید و در عین حال افراد لايقی از احبّا را که در منطقۀ خود شناخته شده هستند وارد میدان خدمت می‌کند.
رابطۀ مستقیم مشورتی بین مشاورین قارّه‌ای و شوراهای منطقه‌ای بهائی ایجاد می‌کند.
تشکیل یک شورای منطقه‌ای بهائی را در یک ناحیۀ قومی و نژادی خاصّ که جزو دو يا چند کشور مختلف‌اند ممکن می‌سازد. در چنین وضعیّتی شورای مزبور مستقیماً تحت اِشراف یکی از محافل ملّی آن منطقه انجام وظیفه می‌نمايد و گزارش‌ها و خلاصه مذاکرات‌های خود را به ساير محافل ملّی منطقۀ مزبور ارسال می‌دارد.
ازدیاد میزان تمرکززدایی ناشی از تفويض اختیارات بیشتر به شورای منطقه‌ای بهائی مستلزم افزایش نسبی قابلیّت خود محفل ملّی در مطّلع بودن از جریان امور اداری در سراسر اقلیمی است که تحت اِشراف نهایی آن محفل قرار دارد.
(ترجمه‌ای از پیام مورّخ ۳۰ مه ۱۹۹۷ بیت العدل اعظم خطاب به محافل ملّی) [۴۵]
توام با کارآیی مشهود مؤسّسه‌های آموزشی، تأسیس واقع‌بینانۀ شوراهای منطقه‌ای بهائی در بعضی از کشورهایی است که شرايط‌شان تأسیس این مؤسّسات را ضروری و قابل اجرا ساخته است. هر جا که تعامل نزدیک بین شورای منطقه‌ای و مؤسّسۀ آموزشی وجود دارد زمینه برای انسجامی مستحکم در فرایندهایی فراهم می‌گردد که بر ترویج و تحکیم در یک منطقه و برای تطبیق عملیِ خدماتِ آموزشی این مؤسّسات با نیازهای مربوط به توسعۀ جوامع محلّی اثر می‌گذارند. به علاوه، هدایات مربوط به عملکرد که بر اساس آن، بین مشاورين قارّه‌ای و شوراهای منطقه‌ای تماسّ مستقیم با هم دارند موجب بروز رابطۀ تشکیلاتی بیشتری می‌شود که همراه با ارتباطاتی که شوراهای منطقه‌ای را با محافل ملّی و محلّی مرتبط می‌سازد، یک‌پارچگی پویایی در سطح منطقه‌ای به وجود می‌آورد.
(ترجمه‌ای از پیام رضوان ۱۹۹۹ بیت العدل اعظم خطاب به بهائیان جهان) [۴۶]
به این ترتیب در تمام سطوح، عناصر تشکیلات بهائی در فرایند برنامه‌ریزی شرکت نمودند و پس از آن به مرحلۀ اجرایی نقشه پرداختند، مرحله‌ای که در آن می‌بایستی قابلیّت تشکیلاتی لازم برای تحقّق دخول افواج ایجاد شود. در این رابطه دو گام بزرگ برداشته شد: یکی تأسیس مؤسّسات آموزشی بود و دیگری تأسیس رسمی شوراهای منطقه‌ای بهائی در سطحی گسترده به عنوان یک جزء تشکیلاتی بین سطوح محلّی و ملّی به منظور تقویت قابلیّت اداری بعضی از جوامع بهائی که در آنها پیچیدگی فزایندۀ مسائلی که محافل ملّی با آن رو به رو بودند، لزوم چنین توسعه‌ای را ایجاب می‌نمود.
(ترجمه‌ای از پیام رضوان ۲۰۰۰ بیت العدل اعظم خطاب به بهائیان جهان) [۴۷]
ادارۀ امور تبلیغی برجسته‌ترین حوزۀ مسئولیّت محفل روحانی ملّی در اِعمال اختیاراتش برای هدایت و هماهنگی امور جامعه می‌باشد. ولی ماهیّت اجرای این مسئولیّت با دیگر مسئولیّت‌ها مثلاً از اجرای عدالت متفاوت است؛ زیرا در حالی که اجرای عدالت صحیحاً بر فعّالیّت محفل متمرکز است که خود محفل باید در بارۀ مواردی که به آن ارجاع داده می‌شود حکم صادر کند، ادارۀ امور تبلیغ اساساً به تلاش‌هایی مرتبط است که در سطح محلّی و پایه‌ای جامعه آغاز شده و ادامه می‌یابد و از اینرو نیازمند شیوۀ مدیریّتی تمرکززداست — روشی که به بسیج فعّالیّت میان عموم مؤمنین امکان می‌دهد تا ابتکارات فردی آنان در جزئی از یک حرکت منسجم تبلیغی در سطح محدوده‌های جغرافیایی باشد. در جایی که رشد سریع چشمگیری در حال وقوع است، چنین مدیریّتی تضمین می‌کند که توجّه کافی نه تنها به اجرای برنامۀ ترویج و تحکیم بلکه به تأمین نیاز الگوهای مختلف رشد در زمینه‌های گوناگون، به پذیرش و تطبیق با واقعیّتهای جدید و همچنین به کارگیری درس‌های آموخته شده در شرایطی که به سرعت در حال تغییر است نیز معطوف شود. این توجّه نزدیک از سطح بالا علیرغم تمهیداتی که در مرکز ملّی فراهم شده باشد امکان‌پذیر نیست. به ویژه در این مرحله از تکامل نقشۀ ملکوتی، هنگامی که جامعه باید از نظر اداری برای پذیرش دخول افواج آماده شود، مسئولیّت شما در قبال گسترش امر مبارک نیازمند واگذاری سطح بالایی از اختیارات اداری به نهادهای فرعی مناسب است تا نیازهای لازم برای استمرار فعّالیّت‌های گسترش‌یابنده در محدوده‌های جغرافیایی به طور کافی برآورده شود.
برای مثال، در این زمینه، تمام امور برنامه‌ریزی و اداری مرتبط با رشد امر الله در هر منطقه، از مسئولیّت‌های شورای منطقه‌ای بهائی است و باید توسّط آن شورا و مطابق با الزامات اجرای نقشۀ پنج‌سالۀ جامعه در کشور شما انجام شود. شوراهای منطقه‌ای ابزارهای اجرایی محفل روحانی ملّی هستند که مجازند از طرف آن محفل برای طرح و ترویج برنامه‌هایی برای تحقّق هدف پیشبرد فرایند دخول افواج اقدام کنند. شوراها کار نهادهای محدودۀ جغرافیایی را هدایت و هماهنگی می‌نمایند و همچنین همکاری و مشارکت مؤثّر محافل روحانی محلّی در فعّالیّت‌های محدودۀ جغرافیایی و فعّالیّت‌های اساسی را حمایت می‌کنند.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۵ ژانویه ۲۰۰۶ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۴۸]
فصل جدیدی در تکامل نظم اداری … که نویدبخش وعده‌ای عظیم است اکنون در حال گشایش می‌باشد. مؤمنین وفاداری که به خدمت در شوراهای منطقه‌ای فراخوانده شده‌اند و حال مسئولیّت‌های خود را بر عهده می‌گیرند، بی‌تردید آگاه خواهند بود که به عنوان اعضای هیئت‌های جمعی عمل می‌کنند، و نه البتّه به عنوان رهبران فردی. در واقع، ضروری است که نصایح مندرج در آثار بهائی را که برای تمام کسانی که مسئول ادارۀ امور امر مبارک هستند صدق می‌کند همواره در مدّ نظر داشته باشند — اینکه باید با روحیّۀ ”اخوّت خاضعانه“ (ترجمه) به وظایف خود بپردازند و نباید اجازه دهند که به عنوان ”زینت اصلی پیکر امر الهی“ (ترجمه) به شمار آیند. چنین فرایند نویدبخشی از رشد که در سطح محدودۀ جغرافیایی در کشور شما در حال گسترش است، نباید حول انتظارات آنان بچرخد یا وابسته به حضور شخصی‌شان باشد. محافظت در برابر کوچک‌ترین اثرات چنین گرایش‌هایی بر کارآیی آنان شدیداً خواهد افزود. زیرا واقعیّت در بسیاری از موارد این است که غنی‌ترین تجربه‌ها در سطح مردمی است یعنی هنگامی که هسته‌ای مرکزی از پیروان امر الهی برای ایجاد قابلیّت در یک جمعیّت مؤکّداً تلاش می‌کند تا آن جمعیّت عهده‌دار پیشرفت روحانی و اجتماعی خویش گردد. همۀ کسانی که هدف‌شان کمک به فرایند یادگیری در این سطح است باید متوجّه شرایط در هر محدودۀ جغرافیایی باشند تا مبادا درخواست‌های مکرّر برای ارائۀ گزارش یا دعوت به جلسات — هرچند با نیّت خیر باشد — انرژی را تحلیل برده یا تمرکز را پراکنده کند. بلکه نهایت سعی را بنمایند تا حمایت نموده، مشفقانه تشویق کنند، تلاش‌های در حال انجام را تسهیل نمایند و با انعطاف‌پذیری و سرعت به نیازها و احتیاجات پاسخ دهند.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۹ اوت ۲۰۱۲ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۴۹]
مسئولیّت پیشرفت در کلّیّۀ جوانب توسعۀ یک جامعۀ بهائی البتّه نهایتاً بر عهدۀ محفل روحانی ملّی است. اگرچه محفل خود نیز خطوط عمل مختلفی را دنبال می‌کند ولی در بسیاری از موارد این مسئولیّت را از طریق حمایت و توان‌دهی به شوراهای منطقه‌ای یا نهادهای تخصّصی خود انجام می‌دهد تا آنها در جهت پیشبرد مجهودات محوّله گام بردارند. با افزایش قابلیّت احبّا و رشد جامعه، وظایف محفل ملّی در تمام ابعاد متعدّدش به تناسب پیچیده‌تر می‌گردد. بنا بر این با توجّه به وسعت وظایفی که در نقشۀ آینده در مقابل مؤسّسات قرار دارد، برای محافل ملّی و همچنین شوراهای منطقه‌ای مفید خواهد بود که با همکاری شما هر از گاهی به بررسی عملیّات اداری و حتّی عناصری از عملکرد خود بپردازند و تشخیص دهند که آیا می‌توانند در آنها تعدیل و یا اصلاحاتی صورت دهند که فرایند رشد را بهتر بتوانند حمایت نمایند.
(ترجمه‌ای از پیام مورّخ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۵ بیت العدل اعظم خطاب به کنفرانس هیئت‌های مشاورین قارّه‌ای) [۵۰]
مناطقی که در آن یک شورای منطقه‌ای قابلیّت مضاعفی برای ادارۀ امور کسب کرده است از جمله توانایی حمایت مناسب و هم‌زمان از بسیاری محدوده‌های جغرافیایی، این امر باعث تسریع پیشرفت در تمام منطقه گشته است.
(ترجمه‌ای از پیام مورّخ ۳۰ دسامبر ۲۰۲۱ بیت العدل اعظم خطاب به کنفرانس هیئت‌های مشاورین قارّه‌ای) [۵۱]
دریافت خبر حاکی از استقبال پرشور احبّا از نقشۀ چهارساله موجب دلگرمی فراوان این مشتاقان شد. آنچه به ویژه موجب امیدواری و خرسندی است تلاش‌های مجدّانهٔ محافل روحانی ملّی در سراسر عالم برای تأسیس مؤسّسات آموزشی و توجّه سیستماتیک به امر پرورش منابع انسانی می‌باشد. تعداد مؤسّسات آموزشی ملّی و منطقه‌ای با سرعت در حال افزایش است و شاخص‌ها گویای آن است که تا پایان نخستین سال این نقشه، ممکن است تعداد این مؤسّسات از یک‌صد فراتر رود. امید وطید این است که از هر یک از این مراکز یادگیری، گروه‌های فزایندۀ مؤمنینی که قابلیّت انجام خدمات متنوّعی را به امر مبارک دارند بپاخیزند، و بدین ترتیب در هر کشور، قابلیّتِ تداوم فرایند دخول افواج فراهم گردد.
(ترجمه‌ای از پیام مورّخ ۶ اوت ۱۹۹۶ بیت العدل اعظم خطاب به بهائیان جهان) [۵۲]
قبل از آغاز سلسله نقشه‌های جهانی اخیر متمرکز در پیشبرد فرایند دخول افواج، جامعۀ بهائی مرحله‌ای از رشد سریع در مقیاسی وسیع را در بسیاری از نقاط جهان پشت سر گذاشته بود، رشدی که نهایتاً تداوم آن غیر ممکن بود. چالش جامعه در آن زمان افزودن بر انبوه پیروان، حدّ اقل در بین مردمی که آمادگی پذیرش امر را داشتند، نبود بلکه شرکت دادن مصدّقین جدید در حیات جامعه و پرورش تعداد کافی از بین آنها با تعهّد به ترویج بیشتر امر مبارک بود. رویارویی عالم بهائی با این چالش آنچنان حائز اهمّیّت بود که آن را ویژگی اصلی نقشۀ چهارساله قرار دادیم و از محافل روحانی ملّی دعوت نمودیم تا قسمت اعظم نیروی خود را صرف ایجاد قابلیّت تشکیلاتی، به صورت مؤسّسۀ آموزشی، به منظور توسعۀ نیروی انسانی نمایند. همچنین اشاره نمودیم که گروه‌های فزاینده‌ای از مؤمنین باید از یک برنامۀ رسمی آموزشی بهره‌مند گردند، برنامه‌ای که بتواند آنان را با دانش و بینش روحانی و نیز با مهارت‌ها و توانایی‌های لازم جهت انجام خدماتی که برای ادامۀ ترویج و تحکیم در سطحی وسیع لازم است مجهّز سازد.
امروز با مشاهدۀ عملکرد آن دسته از محدوده‌های جغرافیایی که به موضع مستحکمی از رشد رسیده‌اند ملاحظه می‌کنیم که در هر یک از آنها احبّا، در حالی که می‌آموزند چگونه هستۀ در حال گسترش حامیان امر الهی را بسیج کنند، به تقویت فرایند مؤسّسۀ آموزشی ادامه داده، طرح مؤثّری برای هم‌آهنگ نمودن مجهودات خود ریخته، ابتکارات فردی و تمهیدات جمعی خود را به صورت الگوی مؤثّری از اقدامات منسجم در آورده و از تجزیه و تحلیل اطّلاعات مفید برای برنامه‌ریزی ادوار فعّالیّت‌های خود استفاده می‌نمایند. این حقیقت که احبّا شیوۀ پیشبرد هم‌آهنگ و هم‌گام ترویج و تحکیم را که کلید رشد مستمرّ است یافته‌اند کاملاً مشهود و نمایان است. چنین شواهدی مطمئنّاً الهام‌بخش هر مؤمن ثابت‌قدمی خواهد بود تا در مسیر یادگیری سیستماتیکی که فراهم گردیده با عزمی راسخ به پیش رود.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ رضوان ۲۰۰۷ بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۵۳]
مسلماً ملاحظه کرده‌اید که اشتیاق برای قیام و مشارکت فعّالانه در اقدامات جامعه‌سازی و کمک به تقلیب اجتماع واضحاً به ویژه در میان جوانان قابل مشاهده است — نسلی که در هر مرحله از رشد امر الله، سهمی حیاتی در پیشرفت آن داشته است. یکی از وظایف مقدّس مؤسّسۀ آموزشی شکوفا نمودن قابلیّت نهفته در جوانان و جهت بخشیدن به وقت و انرژی، مهارت‌ها و استعدادهایشان در راه فراهم آوردن تمهیدات آموزش روحانی به نسل آینده است. ولی این قابلیّت‌ها تنها در محیطی پرورش خواهد یافت که در آن جوانان اطمینان و اعتماد مؤسّسات و همچنین محبّت و تشویق جامعه و خانواده‌های خود را احساس نمایند. آیندۀ امر الله، به تأیید حضرت ولیّ‌امرالله، بر عهدۀ جوانان است. از اینرو، آنان باید در همۀ امور امر الله تجربیّات ارزشمندی کسب کنند تا آماده شوند و توان لازم برای بر عهده گرفتن مسئولیّت‌های سنگین را داشته باشند. آنان باید از فرصت فداکاری برای پیشرفت امر الهی برخوردار باشند همانطور که نسل‌های قبل از آنان چنین کرده‌اند. بیت العدل اعظم اطمینان دارند که شما بی قید و شرط از جوانان حمایت خواهید کرد با ایمان به قابلیّت‌هایشان، همواره در تلاش خواهید بود تا آنان را قادر سازید که به درجات بالاتری از خدمت نائل آیند.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۹ فوریه ۲۰۱۷ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۵۴]
دوستان محبوب، براستی وقت شکرگزاری به درگاه محبوب بی‌همتاست. دلایل بسیاری برای امیدواری موجود است ولی به میزان وظایف باقیمانده نیز به خوبی آگاهیم. اساساً، همانطور که قبلاً اشاره کرده‌ایم صدها محدودۀ جغرافیایی هنوز محتاج آنند که گروه‌های فزاینده‌ای از مؤمنین با اطرافیان خود مستمرّاً بر پیشبرد رشد و قابلیّت‌سازی تمرکز نموده توانایی و انضباط لازم برای تأمّل بر عمل و آموختن از تجربه را خصیصۀ ممتاز خود نمایند. پرورش استعداد و همراهی کردن چنین افرادی در هر یک از محلّه‌ها و دهکده‌ها و نه فقط در سطح محدودۀ جغرافیایی، چالشی بزرگ و در عین حال نیازی حیاتی است. امّا هر جا این شرایط ایجاد می‌شود نتایج واضح است.
مشاهدۀ وقوف مؤسّسات امری به این نیاز مبرم و طرح مکانیزم‌هایی مؤثّر برای استفاده از بینش‌های ناشی از پیشرفت در سطحی وسیع موجب مزید اطمینان این مشتاقان است. در عین حال، مؤسّسات ملّی و منطقه‌ای و محلّی نیز با کسب تجربۀ بیشتر از بینش وسیع‌تری برخوردار می‌شوند. این مؤسّسات به همۀ جنبه‌های توسعۀ جامعه پرداخته به فکر رفاه مردم ورای اعضای رسمی جامعۀ خود هستند و با آگاهی از پیامد‌های عمیقی که فرایند مؤسّسۀ آموزشی برای پیشرفت مردمان دارد توجّه خاصّی به تقویت مؤسّسه مبذول می‌دارند؛ همواره واقف به لزوم حفظ تمرکز جامعه بر احتیاجات نقشه هستند و جمع دائم التّزاید دوستان را به سطوح بالاتری از اتّحاد دعوت می‌نمایند. این مؤسّسات به مسئولیّت خویش در قبال بهبود سیستم‌های اداری و مالی خود به منظور حمایت مناسب از اقدامات ترویج و تحکیم، صادقانه پای‌بندند. در همۀ این موارد، به ایجاد آن شرایطی در جامعه مشغولند که به ظهور و بروز قوای قدرتمند روحانی منجر می‌گردد.
(ترجمه‌ای از پیام رضوان ۲۰۱۸ بیت العدل اعظم خطاب به بهائیان جهان) [۵۵]
محفل شما در آغاز دور جدیدی از سلسله نقشه‌ها تشکیل شد، زمانی که جهان به شدت نیازمند درمان الهی است که حضرت بهاءالله تجویز فرموده‌اند. از اینرو، یکی از وظایف مهمّ شما فراهم ساختن زمینۀ رشد از طریق تربیت منابع انسانی لازم، به ویژه از میان جوانان، برای پاسخگویی به این نیاز در کشور شما است. جوانان در هر مرحله از رشد امر الهی سهمی حیاتی در پیشرفت آن داشته‌اند. برای اینکه آنان همچنان بتوانند به شکوفایی خود ادامه دهند، ضروری است محیطی فراهم شود که در آن اعتماد از سوی مؤسّسات و محبّت از جانب جامعۀ خود را احساس کنند و بدین ترتیب با اطمینان، شادی و شجاعت از چالش‌هایی که در پیش دارند استقبال نمایند. شما باید به توانایی‌های آنان ایمان داشته باشید و همواره در تلاش باشید تا آنان را قادر سازید که به درجات بالاتری از خدمت دست یابند.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ رضوان ۲۰۲۱ بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۵۶]
حضرت ولیّ‌امرالله دائماً و مشتاقانه منتظر اخبار مسرّت‌بخش نشر پیام الهی میباشند و قطعیّاً معتقدند که حصول این امر عمدتاً وابسته به تلاش‌های متّحدانه و توأم احبّا و محافل می‌باشد. بدون اتّحاد، همکاری و خدمات خالصانه، یاران الهی مطمئنّاً قادر به نیل به اهداف خود نخواهند بود. چگونه می‌توانیم تعداد و توانایی خود را افزایش دهیم اگر در مقابله با نیروهای مهاجم که بنیان امر الله را از خارج و داخل تهدید می‌کنند جبهۀ متّحدی نیاراییم؟ بنا بر این وحدت، کلید اصلی موفّقیّت است و بهترین راه تضمین و تحکیم وحدت ارگانیک امر الهی تقویت مرجعیّت محافل محلّی و استقرار آنها در مدار کامل تحت اِشراف محفل روحانی ملّی است. محفل ملّی رأس و محافل محلّی ارکان مختلف هیکل امر الله میباشند. راه تضمین همکاری کامل بین این اجزای مختلف همانا حفظ مصالح عالیۀ امر الله به نحوی است که بتواند اثرات قوایی را خنثی نماید که خطر تفرقه‌اندازی در بین صفوف پیروان اسم اعظم را دارد.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۲۰ سپتامبر ۱۹۳۳ صادره از جانب حضرت شوقی افندی خطاب به یکی از احبّا) [۵۷]
مسلماً محافل روحانی ملّی و دوایر وابسته به آنها از یک سو، و مشاورین قارّه‌ای و هیئت‌های معاونت از سوی دیگر، موظّفند كه تأسیس و توسعۀ جوامع بهائی و نیز مؤسّسات محلّی منصوص در آثار مبارکه را مدّ نظر داشته باشند. این وظیفه را اساساً می‌توان از طریق برنامه‌های آموزشی مستمرّی ایفا نمود كه احبّا را نسبت به اهمّیّت تعالیم الهی در همۀ جوانب زندگی فردی و اجتماعی خود آگاه می‌سازد و در آنان ذوق و شوق و عزم انتخاب و حمایت از محافل روحانی محلّی را به وجود می‌آورد. در جوامعی که محفل روحانی انتخاب نشده است و یا اعضای منتخب تشکیل جلسه نمی‌دهند، برنامه‌های مزبور باید از امکان تشکیل موقّت لجنات اداری با سه عضو یا بیشتر، حدّ اکثر استفاده را بنمایند.
(ترجمه‌ای از پیام مورّخ ۲۶ دسامبر ۱۹۹۵ بیت العدل اعظم خطاب به کنفرانس هیئت‌های مشاورین قارّه‌ای) [۵۸]
قبلاً خاطرنشان ساخته‌ایم که بلوغ یک محفل روحانی را نمی‌توان تنها با تشکیل جلسات مرتّب و کارآیی عملیّات آن ارزیابی نمود بلکه توانایی آن را تا حدّ زیادی با پویایی حیات روحانی و اجتماعی جامعه‌ای که به آن خدمت می‌کند باید سنجید، جامعه‌ای در حال رشد که از کمک‌های سازندۀ افراد، هم کسانی که رسماً تسجیل شده‌اند و هم کسانی که تسجیل نشده‌اند، استقبال می‌نماید. موجب خشنودی است که رویکردها، روش‌ها و ابزار کنونی وسایلی را برای محافل روحانی محلّی، حتّی محافل جدید التّأسیس، فراهم می‌سازد تا این مسئولیّت‌ها را در حین تأمین نیازهای نقشۀ پنج‌ساله در محلّ خود، ایفا نمایند. در حقیقت مشارکت صحیح محفل در نقشه‌های جهانی برای موفّقیّت هر تلاشی در جهت استقبال از افواج مردم حائز اهمّیّت بسیار می‌باشد و این اقبال افواج مردم نیز خود شرطی برای به ظهور رسیدن طیف کامل قوا و توان‌مندی‌های محفل است.
پیشرفت‌هایی که در محافل روحانی محلّی در طیّ چند سال آینده مطمئنّاً شاهد آن خواهیم بود به واسطۀ قوّت فزایندۀ محافل روحانی ملّی میسّر گردیده است، محافلی که توانایی آنها در تفکّر و عمل مدبّرانه به نحو محسوسی افزایش یافته، به خصوص که آموخته‌اند تا با کاردانی روزافزون به تجزیه و تحلیل فرایند جامعه‌سازی در سطح تودۀ مردم بپردازند و بر حسب نیاز، مساعدت و منابع مختلف و همچنین تشویق و هدایت‌های مشفقانۀ خود را به این جوامع عرضه دارند. در کشورهایی که شرایط ایجاب می‌کند محافل ملّی بعضی از مسئولیّت‌های خود را به شوراهای منطقه‌ای محوّل نموده‌اند و با تمرکززدایی از بعضی از وظایف اداری، توان‌مندی تشکیلاتی را در نواحی تحت اشراف خود تقویت نموده و زمینه را برای تعاملات پیشرفته‌تری فراهم ساخته‌اند. اغراق نیست اگر بگوییم که مشارکت کامل محافل ملّی نقش بسیار مهمّی در ایجاد جنبش نهایی لازم برای تحقّق اهداف نقشۀ کنونی داشت و همچنان که این مؤسّسات، با هماهنگی با هیئت مشاورین، در طیّ ماه‌های زودگذر و حسّاسی که در پیش است نهایت کوشش را برای آماده‌سازی جوامع خود برای شروع نقشۀ عظیم پنج‌سالۀ بعدی به کار می‌برند، منتظر پیشرفت‌های بیشتری در این جهت می‌باشیم.
(ترجمه‌ای از پیام رضوان ۲۰۱۰ بیت العدل اعظم خطاب به بهائیان جهان) [۵۹]
علی‌الخصوص تلاش‌های شما برای همکاری نزدیک با محافل روحانی محلّی به منظور یادگیری بیشتر در بارۀ تسهیل مؤثّر جریان هدایات و اطّلاعات به تمامی احبّا موجب خرسندی است. در این ارتباط شاید بخواهید تلاش‌های خود در این زمینه را ابتدا بر روی چند محفل محلّی در نقاطی که جمعیّت بهائی زیادی دارند یا در جاهایی که رشد در حال سرعت‌گیری است متمرکز کنید. پس از کسب تجربه، این تلاش‌ها می‌تواند به دیگر محافل گسترش یابد. به علاوه، فراتر از انتشار هدایات و اطّلاعات به جوامع، مهمّ است که به مؤسّسات و نهادهای کشور خود کمک کنید تا با در نظر گرفتن راه‌های مؤثّری برای حمایت از بهائیان و نیز دوستان‌شان از اجتماع بزرگ که با آنها همکاری می‌کنند، قابلیّت خود را برای مطالعۀ هدایات و به کارگیری آن در زمینۀ تجربیّاتی که در سطح مردمی به دست آمده افزایش دهند.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۱۷ ژوئن ۲۰۲۰ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۶۰]
از آنجا که پیشرفت و توسعۀ اقدامات روحانی منوط و مشروط به وسایط مادّی است، قطعاً لازم است که بلافاصله پس از تأسیس محفل روحانی محلّی و ملّی، یک صندوق خیریّۀ بهائی تأسیس و تحت نظارت و ادارۀ انحصاری محفل روحانی قرار گیرد. همۀ تبرّعات و اعانات باید به صندوق‌دار محفل تقدیم شود تا منحصراً برای پیشرفت مصالح امری در محل و یا کشور مربوطه مصرف گردد. وظیفه مقدّس هر یک از بندگان آگاه و باوفای حضرت بهاءالله که آرزوی مشاهدۀ پیشرفت امر حضرتش را دارد تقدیم تبرّعات آزادانه و سخاوت‌مندانه برای ازدیاد عواید این صندوق است. اعضای محفل روحانی نیز با صلاح‌دید خویش آن تبرّعات را صرف ترویج برنامه‌های تبلیغی، مساعدت به محتاجین، تأسیس مؤسّسات آموزشی بهائی و توسیع دایرۀ خدمت به هر طریق ممکن می‌نمایند. امید وطیدم آنست که عموم احبّا با درک ضرورت این اقدام مشتاقانه با تقدیم تبرّعی ولو در بدایت محدود و ناچیز سریعاً به تأسیس و تزیید این صندوق قیام نمایند.
البتّه شرکت دوستان در دوره‌های مؤسّسۀ آموزشی قابلیّت آنها را برای گفتگو با احبّای دیگر در بارۀ اهمّیّت روحانی تقدیم تبرّعات افزایش می‌دهد و محیطی ایجاد می‌کند که در آن خدمت داوطلبانه به امر الهی امری طبیعی است. علاوه بر این و با ادامۀ گسترش جامعه، افزایش آگاهی دوستان از لزوم جریان مستمرّ منابع مادّی برای حمایت از امور امر الله، ضروری خواهد بود.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۲۸ اکتبر ۲۰۱۳ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۶۲]
با مساعی مؤسّسات و نهادها در هر مملکت برای سرعت بخشیدن به فرایند ترویج و تحکیم، بدون شک موضوع منابع مالی بیش از پیش مورد توجّه قرار خواهد گرفت. براستی یکی از جنبه‌های مهمّ افزایش قابلیّت تشکیلاتی در طیّ سال‌های آینده توسعۀ مستمرّ صندوق‌های محلّی و ملّی خواهد بود. برای تحقّق این هدف دوستان عزیز باید دعوت شوند تا با دیدی تازه مسئولیّت فردی تمام احبّا برای حمایت امور امری از طریق امکانات شخصی را مورد ملاحظه قرار دهند و همچنین امور مالی خویش را در پرتو تعالیم الهی تنظیم نمایند.
تمدّن مورد نظر حضرت بهاءالله تمدّنی است شکوفا که در آن منابع وسیع عالم در جهت عزّت و احیای نوع بشر و نه برای ذلّت و نابودی او صرف خواهد شد. بدین ترتیب، عملِ تقدیم تبرّعات گویای مفهومی بسیار عمیق می‌باشد: تقدیم تبرّعات راهی است عملی و از ضروریّات تسریع ظهور آن تمدّن ربّانی. چنانچه حضرت بهاءالله می‌فرمایند ”امورات ارض را حقّ جلّ جلاله به اسباب معلّق فرموده.“ بهائیان در اجتماعاتی زندگی می‌کنند که امور مادّی آن به شدّت آشفته و مختل است. فرایند جامعه‌سازی که دوستان در محدوده‌های جغرافیایی خود به پیش می‌برند نگرش و رفتاری را در مورد ثروت و دارایی ترویج می‌کند که با افکار متداول در عالم کاملاً متفاوت است. عادتِ تقدیمِ تبرّعاتِ مرتّب به صندوق‌های امری که شامل تبرّع غیر نقد، به خصوص در بعضی نقاط جهان می‌باشد ناشی از حسّ توجّه فردی به رفاه جامعه و پیشرفت امر الله است. وظیفۀ تقدیم تبرّعات درست مانند وظیفۀ تبلیغ امر الهی یکی از جنبه‌های اساسی هویّت بهائی و موجب تقویت ایمان است. تبرّعات سخاوت‌مندانه و فداکارانۀ افراد احبّا، آگاهی جمعی از نیازهای مالی که جامعه آن را ترویج می‌دهد، و نظارت دقیق و مسئولانۀ مؤسّسات امری بر منابع مالی را می‌توان به منزلۀ تجلّیات عشق و محبّتی دانست که این سه عنصر فعّال را بیشتر به هم پیوند می‌دهد. تبرّع داوطلبانه نهایتاً این آگاهی را به وجود می‌آورد که ادارۀ امور مالی شخصی بر طبق اصول روحانی بُعدی است ضروری از یک زندگی منسجم، موضوعی است وجدانی و طریقی است که در آن تعهّد نسبت به رفاه عالم در عمل متجلّی می‌گردد.
(ترجمه‌ای از پیام مورّخ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۵ بیت العدل اعظم خطاب به کنفرانس هیئت‌های مشاورین قارّه‌ای) [۶۳]
توجّه مداوم شما به آموزش احبّا در مورد اهمّیّت روحانی تقدیم تبرّعات به صندوق‌های امری موجب خرسندی است. همانطور که بی‌تردید می‌دانید، اعطای منظّم و فداکارانه به صندوق ارتباط نزدیکی با آگاهی و تعهّد فرد نسبت به ترویج نقشه‌های امر الله دارد. بنا بر این با سیستماتیک‌تر شدن تلاش‌ها در هر یک از محدوده‌های جغرافیاییِ کشور شما که در آنها فرایند رشد در حال پیشرفت است، انتظار می‌رود که تقدیم تبرّعات به صندوق خیریّه به طور فزاینده‌ای به عنوان بخش جدایی‌ناپذیری از آن فرایند تلقی شود. با توجّه به این نکته، علاوه بر آموزش احبّا در مورد مسئولیّت مقدّس‌شان، محفل شما می‌تواند فرهنگی را تقویت نماید که در آن بهائیان از هر وسیله‌ای که در اختیار دارند برای حمایت از فعّالیّت‌های در حال گسترش در جوامع خود استفاده کنند. چنین مشارکتی، با افزایش آگاهی از نیازها و ارائۀ طیفی از امکانات برای مشارکت در رفع آنها، نهایتاً تعداد فزاینده‌ای از بهائیان را قادر خواهد ساخت تا تعهّد خود را نسبت به اعطای تبرّعات به صندوق‌های خیریّه افزایش دهند.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۱۸ اکتبر ۲۰۱۷ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۶۴]
در خصوص رعایت اقتصاد، نکات بسیاری را می‌توان از روش‌های در حال تکامل در چند منطقۀ قویّ‌تر کشور شما آموخت. بیت العدل اعظم با مشاهدۀ گزارش‌هایی که به مرکز جهانی بهائی رسیده است، خشنودند که در جامعه ملّی شما هم‌اکنون آگاهی گسترده‌ای نسبت به ضرورت استفادۀ سنجیده از منابع مالی وجود دارد و فرهنگی مخصّص به استقامت، تدبیر و حسّ مسئولیّت جمعی به ویژه در محدوده‌های جغرافیایی پیشرفته، ریشه دوانده است به طوری که دوستان برای انجام فعّالیّت‌های خود تا حدّ امکان از منابع مادّی موجود در جامعه استفاده می‌کنند. برای مثال، مشاهده می‌شود که در تعداد روزافزونی از مناطق منابعی مانند غذا و مسکن برای سازمان‌دهی طرح‌های فشرده مؤسّسه آموزشی، کنفرانس‌های محلّی، گردهمایی جوانان یا جلسات تأمّل و بازنگری، از سوی جامعه ارائه می‌شود. همچنین نمونه‌هایی دیده شده است که دوستان به طرق مختلف در ساختن تسهیلات برای محدودۀ جغرافیایی مشارکت می‌کنند. به علاوه این فرهنگ در چند جامعه با محافل روحانی محلّی قوی به خوبی مشهود است که در آن گروه‌هایی برای تسهیل جنبه‌های مختلف تدارکات مرتبط با فعّالیّت‌های مؤسّسه آموزشی تشکیل شده‌اند، رویکردی امیدوار کننده که می‌تواند در مناطق دیگر نیز اِعمال شود. به منظور تقویت گسترده‌تر چنین فرهنگی، لازم است این تجربیّات و سایر تجربیّات ثبت و مستند شود و در سراسر محدوده‌های جغرافیایی کشور شما ارائه گردد.
موجب خشنودی بیت العدل اعظم است که قصد دارید مبادرت به اجرای خطوط عملی نمایید که هدفش افزایش آگاهی بهائیان در … نسبت به وظیفه مقدّس تقدیم تبرّعات به صندوق‌های امر الهی است. علاوه بر اقدامات مختلفی که برای برقراری ارتباط با عموم بهائیان … در نظر دارید، به شما توصیه می‌گردد که توجّه ویژه‌ای به جوانان و بزرگسالان جوان نمایید. یک جامعه هرگز ثابت نمی‌ماند و دوستانی که امروز در صفّ اوّل حمایت از صندوق‌ها هستند روندی مقرّر نموده‌اند که باید توسّط نسل‌های پی در پی که آمادۀ پذیرش این مسئولیّت خواهند بود دنبال شود. همانطور که جوانان برای ایفای نقش خود در ارتقای روحانی و اجتماعی جوامع خود بپا می‌خیزند، تقدیم تبرّعات با شوق و اشتیاق نیز باید به طور طبیعی جنبه‌ای جدایی‌ناپذیری از تربیت روحانی و تجربۀ زندگی آنان باشد.
علاوه بر این، در سراسر کشور شما تعداد بسیار زیادی در فرایند جامعه‌سازی مشغول به فعّالیّت هستند که با الهام از تعالیم حضرت بهاءالله و با تکیه بر روش‌ها و ابزارهای نقشه‌های جهانی، به طور فزاینده‌ای مسئولیّت ترقّی روحانی و مادّی خود را به عهده می‌گیرند. اگرچه کسانی که هنوز به امر الهی وارد نشده‌اند از موهبت تقدیم تبرّعات به صندوق‌های امری برخوردار نیستند ولی طبیعی است که به عنوان عاملین فعّال بخواهند مسئولیّت روزافزونی در تأمین نیازهای مادّی فعّالیّت‌هایی را که از آنِ خود می‌دانند بر عهده گیرند. بنا بر این لازم است فضایی در محلّه‌ها و دهکده‌ها پرورش یابد که از چنین تمایلی استقبال کند. مؤسّسات و نهادهای امر الهی باید مطالب زیادی را راجع به مشارکت جمعیّت‌ها در تأمین نیازهای مادّی فرایندهای در حال شکل‌گیری در سطح مردمی بیاموزند.
(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۳۰ مه ۲۰۲۳ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۶۵]