محفل روحانی ملّی

در محفل انس باید مذاکرات محصور در امور نافعه باشد یعنی در اعلاء کلمة اللّه و ترویج تعالیم اللّه و تربیت نفوس و تعلیم اطفال و محافظهٴ ایتام و پرورش ایشان و اعانهٴ ضعفا و فقرا و اعاشهٴ عجزه و ترویج امور خیریّه و موادّ برّیّه امّا اعظم کلّ نشر نفحات اللّه است زیرا این اساس است.

(از الواح حضرت عبدالبهاء) [۶۶]

در حالی که امور اداری امر الهی مستمرّاً گسترش می‌یابد و شعبات مختلف آن از نظر اهمّیّت و تعداد در حال افزایش است قطعیّاً لازم است که این حقیقت اساسی را به خاطر داشته باشیم که تمامی این مجهودات اداری هر قدر هم با هماهنگی و از روی کفایت اجرا شود، فقط اسباب رسیدن به یک هدف است، و باید به منزلۀ وسیلۀ‌ مستقیم تبلیغ امر الله منظور گردد. باید مراقب باشیم که مبادا با توجّه بیش از حدّ به اِکمال تشکیلات اداری امری، مقصد الهی از ایجاد آن را از نظر دور داریم. باید مراقب باشیم که مبادا نیاز روزافزون به داشتن تخصّص در انجام امور اداری امر الله ما را از پیوستن به زمرۀ کسانی که در صفّ اوّل جبهه جمع غفیری را به این یوم بدیع الهی با سرافرازی دعوت می‌نمایند محروم کند. در حقیقت این باید اوّلین هدف ما باشد، این است وظیفۀ مقدّس و نیاز حیاتی و فوری ما. باید این اصل اساسی را همواره در مدّ نظر داشت زیرا محرّک اصلی جمیع اقدامات آتیه و برطرف کننده هر نوع مانع نامطلوب و تحقّق منویّات قلبی مولای حنون ما است.

(ترجمه‌ای از توقیع مورّخ ۱۰ ژانویه ۱۹۲۶ حضرت شوقی افندی) [۶۷]

همچنین نشر و توزیع آثار بهائی باید به طور هم‌زمان با جدّیّت بیش از پیش انجام پذیرد. هر تدبیری که برای تضمین سیستماتیک‌تر و گسترده‌تر انتشار تعالیم امر الهی در میان تودۀ‌ مردم لازم است باید سریعاً و بدون درنگ اتّخاذ شود.

(ترجمه‌ای از پی‌نوشت حضرت شوقی افندی در ذیل نامۀ مورّخ ۲۴ اکتبر ۱۹۴۷ صادره از جانب آن حضرت خطاب به یکی از محافل ملّی) [۶۸]

هنگامی که هر محفل روحانی ملّی با دقّت خواسته‌های عموم و نیازمندی‌های احبّا به آثار و مطبوعات بهائی را با موجودی فعلی مقایسه کند، متوجّه خواهد شد که تلاش‌های مضاعفش برای تضمین دسترسی دائم به مجموعۀ وسیع و جامعی از آثار و مطبوعات بهائی چقدر کار فوری و حیاتی است. آثار و مطبوعات امری مورد نیاز اوّلیّه باید به منظور گسترش و توسعۀ امر الهی بر طبق اهداف نقشه، به مناسب‌ترین و مورد نیازترین زبان‌ها ترجمه شود. در هر اقلیم ملّی، نهادهای مرتبط با تهیّه و انتشار مطبوعات بهائی باید به شدّت تقویت شوند تا به نحو مؤثّری تدارک مستمرّ آثار و مطبوعات موجود را که از مؤسّسات مطبوعات امری مختلف در دسترس است تضمین نمایند و توزیع آن را در سراسر منطقه از طریق محافل محلّی و جمعیّت‌ها، با فروش در کنفرانس‌ها و مدارس تابستانه و مستقیماً به افراد، سازمان‌دهی کنند. این نهادها در عین حال باید اطمینان حاصل کنند که وجوه حاصله از فروش آثار بهائی جدا از سایر صندوق‌های امری نگهداری شده و برای تکمیل موجودی کتاب‌ها و گسترش دامنۀ آثار و مطبوعات موجود استفاده می‌شود. محافل ملّی همچنین باید به لزوم تأمین هزینۀ‌ بعضی از مطبوعات از صندوق ملّی توجّه کنند تا بتوان آنها را به صورت رایگان یا با قیمتی در حدود استطاعتِ کسانی که به شدّت به آن نیاز دارند عرضه نمود.

(ترجمه‌ای از پیام مورّخ ۲۵ مه ۱۹۷۵ بیت العدل اعظم خطاب به محافل ملّی) [۶۹]

این نظر که از اصول پیروی می‌شود در حالی که استراتژی‌های عملی بر حسب نیازهای امر الله شکل می‌گیرند، نظری است که در مورد ترتیبات اداری حامی امر تبلیغ نیز صادق است. محافل ملّی همواره وظیفۀ ایجاد ساختارهای تبلیغی مؤثّر، اغلب با ایجاد نهادهایی در سطوح مختلف چون لجنات ملّی، ایالتی یا منطقه‌ای تبلیغ را به عهده داشته‌اند؛ شوراهای منطقه‌ای بهائی و لجنات رشد محدودۀ جغرافیایی، چنین ساختارهایی برای هدایت پیشرفت محدوده‌های جغرافیایی هستند. محافل محلّی همیشه در چارچوب یک نقشۀ تبلیغی ملّی یا منطقه‌ای کار کرده‌اند و اکنون در مناطق پیشرفته در چارچوب یک برنامۀ فشردۀ رشد که در سطح محدودۀ جغرافیایی عمل می‌کند، فعّالیّت می‌کنند. البتّه نهایتاً این فرد است که می‌باید امر الله را تبلیغ نماید و سایر فعّالیّت‌ها را برای ترویج و تحکیم انجام دهد. همانطور که بیت العدل اعظم در آغاز تلاش برای پیشبرد سیستماتیک فرایند دخول افواج فرموده‌اند ”هزاران هزار از دوستان محتاج مساعدت خواهند بود تا بتوانند پویایی و قدرت ایمان خویش را با مداومت در تبلیغ امر الهی“ نشان دهند. نقش محفل روحانی در امر تبلیغ در درجۀ اوّل پرورش و حمایت از چنین ابتکاراتی است.

(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۲۹ اوت ۲۰۰۶ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از احبّا) [۷۰]

هدف هر محفل روحانی باید پرورش رابطه‌ای گرم و مشفقانه با بهائیان جامعۀ‌ خود باشد تا بتواند به مؤثّرترین نحوی آنان را در کسب درکی عمیق‌تر از تعالیم تشویق نموده به آنان کمک کند تا در رفتار شخصی خود از اصول بهائی پیروی نمایند. محفل باید بکوشد تا از طرف اعضای جامعه به ‌عنوان والدینی مهربان تلقّی شود که درک خردمندانه‌ای از درجات مختلف بلوغ افراد تحت اِشرافش دارد، در برخورد با مشکلاتی که به ‌دلیل هرگونه کاستی پیش می‌آید با شفقت عمل می‌کند، همواره آمادۀ هدایت آنها به راه درست است، و هنگام تلاش آنان در تغییر لازم در رفتار خود بسیار صبور است. چنین رویکردی بسیار دور از قضاوت‌های ناخوشایند و کیفری است که غالباً در اجرای قانون در اجتماع بزرگ مشاهده می‌شود. اجرای عدالت در امر بهائی که ریشۀ عمیق در اصول روحانی دارد و انگیزه‌اش پرورش معنوی و اخلاقی اعضای جامعه است، به نحو فزاینده‌ای به‌ عنوان خصوصیّت متمایز و بسیار جذاب ظهور حضرت بهاءالله شناخته خواهد شد.

(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۹ دسامبر ۱۹۹۱ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۸۴]

استقرار یک جامعۀ متّحد، استوار و خودکفا باید هدف اصلی یک محفل روحانی باشد. چنین جامعه‌ای متشکّل از اعضایی با تنوّع شخصیّت‌ها، استعدادها، توانایی‌ها و علایق، به سطحی از تعامل داخلی بین محفل و جمع مؤمنین نیازمند است که مبتنی بر تعهّد مشترک هر دو به خدمت باشد و در آن، یک حسّ تشریک مساعی بر اساس درک حوزه‌های متمایز عمل یکدیگر به طور کامل شناخته و همواره حفظ شود و هیچگونه دوگانگی بین این دو پدیدار نشود. در چنین جامعه‌ای، رهبری همانا آن نوع تجلّی خدمت است که از طریق آن محفل روحانی استفاده از استعدادها و توانایی‌هایی را که جامعه از آن بهره‌مند است دعوت و تشویق می‌نماید و عناصر متنوّع جامعه را به سمت اهداف و استراتژی‌هایی هدایت می‌کند که بدان وسیله اثرات نیرویی منسجم برای پیشرفت بتواند تحقّق پذیرد.

حفظ فضای محبّت و وحدت تا حدّ زیادی به وجود این احساس در بین افراد جامعه بستگی دارد که محفل روحانی جزئی از خودشان است، که هم‌کاری و تعامل‌شان با این مؤسّسۀ الهی به آنان آزادی عمل کافی برای ابتکار می‌دهد و کیفیّت روابط‌شان هم با این مؤسّسه و هم با هم‌کیشان‌شان روحیّۀ تهوّر و ابتکار عمل را تقویت می‌کند، روحیه‌ای که با آگاهی از هدف تحوّل‌آفرین ظهور حضرت بهاءالله، و با وقوف بر امتیاز بزرگ وابسته بودن‌شان به تلاش‌ها برای تحقّق آن هدف، و در نتیجه از حسّ سرور دائمی حاصله بهره‌مند می‌باشد. در چنین فضایی، جامعه تقلیب گشته از مجموع اجزای خود فراتر می‌رود و به هویّتی کاملاً جدید تبدیل می‌شود، جایی که اعضای آن با یکدیگر عجین می‌شوند بدون اینکه وجه تمایز فردی خود را از دست بدهند. امکانات ظهور چنین تقلیبی بیشتر در سطح محلّی وجود دارد امّا یک مسئولیّت عمدۀ محفل مقدّس ملّی است که شرایط را برای شکوفایی آن فراهم سازد.

مرجعیّتِ هدایت امور امر الله در سطح محلّی، ملّی و بین‌المللی از طرف خداوند به مؤسّسات منتخب تفویض گردیده است. ولی قدرت انجام وظایف جامعه در درجۀ اوّل در دست تودۀ مؤمنین است. مرجعیّت مؤسّسات استلزامی محتوم برای پیشرفت نوع بشر است؛ کاربرد آن مانند یک هنر است که باید به حدّ تکامل رسد. قدرتِ عملِ مؤمنین در سطح ابتکار فردی ظاهر می‌شود و در سطح ارادۀ جمعی اوج می‌گیرد. این قدرت جمعی، این ترکیب امکانات فردی، به شکلی انعطاف‌پذیر موجود و تحت تأثیر واکنش‌های متعدّد افراد نسبت به نفوذ قوای مختلفی است که در جهان در کار است. این قدرت برای تحقّق هدف والایش باید خود را از طریق مسیرهای فعّالیّت منظّم ابراز کند. حتّی اگر افراد سعی نمایند که درک شخصی آنان از متون الهی هادی اقدامات‌شان باشد، و از این طریق توفیق بسیار هم می‌توان حاصل کرد، چنین اقداماتی، بدون تأیید و هدایت مؤسّسات مجاز، قادر به کسب نیروی لازم برای پیشرفت بلامانع تمدّن نیست.

ابتکار فردی یکی از جنبه‌های برجستۀ این قدرت است؛ بنا بر این یکی از مسئولیّت‌های اصلی مؤسّسات حفظ و تشویق آن است. و همچنین مهمّ است که افراد تشخیص دهند و بپذیرند که مؤسّسات باید به عنوان عامل هدایت‌کننده و تعدیل‌کننده در پیشرفت تمدّن عمل کنند. از این نظر، لزوم حکم الهی که افراد باید از تصمیمات محافل خود اطاعت کنند به وضوح به عنوان یک نیاز ضروری برای پیشرفت جامعه دیده می‌شود. به راستی افراد در امور مربوط به رفاه اجتماع نباید کاملاً در تدابیر شخصی خود رها شوند و نیز اعضای مؤسّسات نباید با اتّخاذ رفتار دیکتاتوری شعلۀ اشتیاق را در افراد خاموش کنند.

کاربرد موفّقیّت‌آمیز مرجعیّت در جامعۀ بهائی مستلزم شناخت آنست که مؤسّسات و احبّا حقوق و مسئولیّت‌هایی دارند که متفاوت‌اند ولی در عین حال یکدیگر را تقویت می‌نمایند، شناختی که به نوبۀ خود پذیرای لزوم هم‌کاری متقابل بین این دو نیروی تعاملی اجتماع است. همانطور که حضرت ولیّ‌امرالله توصیه فرموده‌اند ”افراد و محافل باید بیاموزند که با یکدیگر هم‌کاری کنند و اگر مایل باشند که وظایف و تعهّدات خود را نسبت به امر الله به خوبی انجام دهند باید با ذکاوت و آگاهی هم‌کاری نمایند و چنین هم‌کاری بدون اعتماد و اطمینان متقابل امکان پذیر نیست.“ (ترجمه)

(ترجمه‌ای از دستخطّ مورّخ ۱۹ مه ۱۹۹۴ بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۸۵]

مؤسّسات نه در زندگی شخصی افراد كنجكاوی می‌‌كنند و نه با كينه‌توزی و تنقید مشتاق مجازات افرادی هستند كه در رعايت موازين امری كوتاهی می‌‌كنند. اين مؤسّسات به جز در مواردِ حادِّ بی‌اعتناییِ فاحش و گستاخانه به احكام الهی که احتمالاً ممكن است به امر مبارک لطمه زند و احیاناً تشکیلات را وادار به اِعمال مجازات‌های اداری نماید، توجّه‌شان را به تشويق، مساعدت، نصیحت و تعليم و تربيت معطوف می‌‌دارند.

(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۱۹ آوریل ۲۰۱۳ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به سه نفر از احبّا) [۸۶]

بیت العدل اعظم چالش شما را در کمک به احبّای جامعۀ خود برای فهم تعاليم الهی و عمل به آنها در دنیایی که نيرو‌های مادّی‌گرا دائماً قویّ‌تر می‌شوند درک می‌کنند.… بررسی نکات مورد نظر به بهترین وجه می‌تواند در پرتو روابطی صورت گیرد که نظم اداری بهائی سعی در برقراری آن بین فرد، مؤسّسات و جامعه دارد. در عین حال ‌که مسئولیّت رعایت موازین بهائی در وهلۀ اوّل بر عهدۀ فرد مؤمن است ولی مؤسّسات وظیفه دارند که افراد را، عمدتاً از طریق مجهودات آموزشی، حمایت نمایند و الگویی از حیات جامعه را ترویج دهند که موجب ترقّی و تعالی روحانی اعضا باشد. این نکته نیز البتّه قابل درک است که مؤسّسات بهائی با بر عهده‌ داشتن این وظایف و دیگر وظایف مقدّسه، ممکن است گاه به گاه اقدام خاصّی را برای صیانت جامعه و جامعیّت احکام بهائی لازم بدانند.

مؤسّسات امری باید در نظر داشته باشند که اگر مساعی‌شان در جهت انجام وظایف خود نسبت به تعلیم و تربیت احبّا به هشدارهای مکرّر و یا به تعلیماتی خشک و بی‌روح تقلیل یابد نتایج حاصله بسیار ناچیز خواهد بود. لذا هدف مؤسّسات باید ازدیاد آگاهی و افزايش درک احبّا باشد. وظیفۀ مؤسّسات بهائی کنجکاوی یا مداخله در زندگی خصوصی افراد و یا تحمیل احکام الهی بر آنان نیست بلکه ايجاد محیطی است که در آن دوستان در مقام پیروان حضرت بهاءالله مشتاقانه به ایفای وظایف خود قیام کنند، احکام مبارکش را اطاعت نمایند، و زندگی خود را با تعالیم مقدّسش تطبیق دهند. میزان مثمر ثمر بودن مساعی مؤسّسات به این بستگی خواهد داشت که احبّا، به خصوص نسل جوان، تا چه حدّ خود را غرق در فعّالیّت‌های جامعه‌ای پویا و در حال رشد بیابند و قوّۀ تأییدات الهی را در انجام مأموریّتی که جمال مبارک به آنان محوّل فرموده احساس کنند.

در این راستا، یکی از مؤثّرترین ابزاری که در اختیار شماست مؤسّسۀ آموزشی است که سعی دارد فرد را در یک فرایند آموزشی سهیم سازد که در آن حسن اخلاق و انضباط شخصی در زمینۀ خدمت پرورش می‌یابد و الگویی منسجم و پرنشاط از زندگی به وجود می‌آورد که مطالعه، عبادت، تبلیغ و جامعه‌سازی و کلّاً آنچه را که موجب تحوّل و تقلیب جامعه می‌شود در هم می‌تند. محور این فرایند آموزشی تماس با کلام الهی است که قدرتش تداوم‌بخشِ مساعی هر فرد در تطهیر قلب خویش و پیمودن مسیری از خدمت با ”قدم انقطاع“ می‌باشد. حضرت ولیّ‌امرالله مؤمنین جوان را به یادگیری از طریق ”مشارکت فعّالانه و صمیمانه و مستمرّ“ (ترجمه) در فعّالیّت‌های جامعه تشویق می‌فرمودند. در نامه‌ای از طرف آن حضرت خطاب به یک مؤمن جوان چنین آمده است: ”حیات جامعۀ بهائی آزمایشگاهی ضروری برای شما فراهم می‌نماید که در آن می‌توانید اصولی را که از تعالیم مبارکه فرا گرفته‌اید به اعمالی پویا و سازنده درآورید.“ در ادامۀ نامه چنین می‌فرمایند: ”هنگامی که جزئی واقعی از آن موجودِ زنده شوید می‌توانيد روح حقیقی ساری در تعالیم الهی را درک نمایید.“ (ترجمه) یک چنین مشارکت مشتاقانه در فعّالیّت‌های امری زمینه‌ای ارزشمند برای کوشش‌های جوانان و نیز بزرگ‌سالان فراهم می‌سازد تا حیات خود را با تعالیم حضرت بهاءالله تطبیق دهند. این بدان معنا نیست که افراد گه‌گاه دچار اشتباه، که شاید در مواردی اشتباهی بزرگ هم باشد، نخواهند شد. با این حال، هنگامی که علاقه به حفظ موازین بهائی از طریق خدمت به مصالح عمومی در محیطی سرشار از عشق بی‌دریغ و تشویقِ صمیمانه پرورش یابد، احبّای الهی در مواجهه با چنین مشکلی، از فرط شرمساری احساس نخواهند کرد که راهی جز کناره‌گیری از فعّالیّت‌های جامعه ندارند و یا حتّی بدتر از آن، خود را مجبور نخواهند یافت که چالش‌های خویش را با پوششی از ادب و نزاکت بپوشانند و حیاتی را پیش گیرند که درآن گفتارشان نزد عموم با رفتارشان در خلوت در تباین و تضادّ باشد.

بنا بر این بدیهی است که باید هم‌زمان به نیازهای پیشرفت اخلاقی فرد، با کوشش‌های لازم برای تقویت قابلیّت‌های جامعه و مؤسّسات آن توجّه نمود.… محیط مورد نظر در اصل محیطی است مملوّ از محبّت و حمایت که در آن مؤمنین، همگی در عین تلاش برای نیل به موازین بهائی در رفتار شخصی خود نسبت به یکدیگر شکیبایی و احترام نشان ‌می‌دهند و در مواقع لزوم از نصایح حکیمانه و مساعدت بی‌دریغ برخوردار می‌‌شوند. در جامعۀ بهائی نه جایی برای بدگویی و غیبت و نه مکانی برای عیب‌جویی از دیگران و خودنیک‌پنداری موجود است.

در این رابطه، هر محفل ملّی لزوماً باید قبول نمايد که اگر محبّت و حمایت متقابل تنها نکتۀ مورد توجّه در درون جامعه باشد، اگر چه به تنهایی از اهمّیّتِ خاصّی برخوردار است، ولی این مسئله باعث خواهد شد که محیطی راکد ناشی از ذهنیّتی محدود ایجاد شود. جامعۀ جهانی بهائی رسالتی تاریخی بر عهده دارد و هم‌گام با گسترش روزافزون خود باید قابلیّت پرداختن به نیازهای روحانی و مادّی را که دائماً پیچیده‌تر می‌شوند کسب کند. پیام بیت العدل اعظم مورّخ ۲۸ دسامبر ۲٠۱٠ به این نکته اشاره می‌نماید که: ”یک جامعۀ کوچک که اعضای آن به سبب عقاید مشترک‌شان با یکدیگر متّحدند، آرمان‌های والا ویژگی ‌خاصّ آن است، در ادارۀ امور خویش ماهر و در برآوردن نیازهای خود کارآمد است و احتمالاً به چند طرح بشردوستانه نیز اشتغال دارد — یک چنین جامعه‌ای شکوفا ولی دور از واقعیّت‌هایی که توده‌های وسیع بشریّت با آن سر و کار دارند هرگز نمی‌تواند امیدوار باشد که به منزلۀ الگویی برای تجدید ساختار تمامی جامعۀ بشری عمل نماید.“ سلسله نقشه‌های جهانی کنونی تمهیداتی برای ایجاد تدریجی قابلیّت فردی و جمعی برای این مأموریّتِ جامعه فراهم می‌سازد. هر یک از مؤسّسات جامعۀ بهائی که به وضع موجود خود قانع باشد، در حفظ جوانان از قوای مادّی‌گراییِ بی‌حدّ و انحطاط اخلاقیِ ملازمِ آن که اجتماع را مورد حمله قرار داده‌اند با مشکلاتی مواجه خواهد شد. نکات فوق به ماهیّت فرایند قابلیّت‌سازی که هر مؤسّسۀ بهائی باید با جدّیّت به آن اشتغال ورزد اشاره می‌کند.

(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۲۳ آوریل ۲۰۱۳ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۸۷]

همانطور که بدون شک آگاهید بیت ‌العدل اعظم توصیه فرموده‌اند که مسئولیّت هدایت برخی از مجهودات، از جمله ابتکارات در زمینۀ بین‌المللی و آنچه که مربوط به ترویج مطالعات امری است باید به عهده مؤسّسات بهائی باشد که موظّف به هدایت تلاش‌های جامعه در مسیرهای مؤثّر عمل هستند.

(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۲۸ ژوئن ۲۰۱۶ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۸۸]

اوّلین اقدامی که یک محفل باید در جهت تنفیذ احکام الهی در ناحیۀ تحت اِشراف خود بردارد داشتن رویکردی صحیح به آموزش عمومی احبّا در مورد احکام است، و چنین تلاش‌های آموزشی می‌تواند در چارچوب مقصود عظیم‌تر ظهور اعظم که پیشبرد مدنیّتی دائم التّقدم است قرار گیرد. به این ترتیب، احبّا از احکام نه به خاطر ترس از مجازات بلکه به دلیل عشق به حضرت بهاءالله و درک اینکه این احکام موجب رفاه اجتماعی و رشد روحانی و مادّی خودشان می‌باشد پیروی خواهند کرد. در حالی که این رویکرد — که لزوماً تدریجی و بلندمدّت است — ادامه دارد، محافل باید در مورد اجرای احکام، محتاطانه و سنجیده قضاوت نمایند و به یاد داشته باشند که مسئولیّت‌شان تربیت مؤمنین جدید و نسل‌های جوان بهائی با رعایت محبّت‌ و صبر است.

کاربرد این اصول نیاز به تفکّر فراوان دارد، به خصوص با توجّه به شرایط دائماً در حال تحوّل در محلّه‌ها و دهکده‌هایی که افراد زیادی در فعّالیّت‌های جامعه‌سازی شرکت می‌کنند، و برخی از آنها، اغلب از میان جوانان به امر الله ایمان آورده‌اند. در چنین مکان‌هایی، همانطور که مطمئنّاً مشاهده کرده‌اید، مؤمنین جدید عمیقاً با اجتماع اطراف خود در تماس و مرتبط بوده و هم‌راه با بسیاری دیگر، به فعّالیّت‌هایی مشغول‌اند که به تدریج خصوصیّات کلّ جمعیّت را تغییر می‌دهد و به آن کمک می‌کند که به سوی دیدگاه حضرت بهاءالله یعنی یک نظم جدید جهانی حرکت کند. از نامۀ شما واضح است که مؤمنین جدید در چنین مکان‌هایی به طور فزاینده‌ای با احکام بهائی آشنا می‌شوند و تلاش می‌کنند که در زندگی خود از آن پیروی کنند. با این حال، می‌توان انتظار داشت که زیربنای محیط اجتماعی که آنها به نحو جدایی‌ناپذیری به ‌ویژه در زمینه خویشاوندان بخشی از آن هستند، گاهی آنها را مجبور به مصالحه در تلاش‌هایشان در این خصوص بنماید. شاید بزرگ‌ترین چالش در اینجا پیروی از احکام مربوط به امور شخصی، مانند ازدواج و تدفین می‌باشد.

بیت ‌العدل اعظم معتقدند که در مکان‌هایی که مراکز فعّالیّت‌های فشرده می‌شوند، تلاش و مراقبت بیشتری لازم است که آموزش در مورد احکام بهائی نه فقط متوجّه کسانی باشد که به طور رسمی تسجیل شده‌اند بلکه همه کسانی را که به نوعی با فرایند جامعه‌سازی مرتبط هستند نیز در بر گیرد. بیت ‌العدل اعظم بسیار خرسندند که در چندین محدودۀ جغرافیایی در …، دوستان توانایی تماس با تعداد زیادی از خانوارها را به طور منظّم کسب می‌کنند، اصول بهائی را با دیگران در میان می‌گذارند، مشارکت بیشتر در فعّالیّت‌ها را ترویج می‌دهند و به تدریج الگویی از زندگی جامعه را بر اساس تعالیم امر الهی توسعه می‌دهند. بر اساس این تجربه، در بسیاری از خانوارها ارائه گفتمانی در مورد ماهیّت حیات خانوادۀ بهائی و برخی از احکام حضرت بهاءالله در بارۀ احوال شخصی نباید دشوار باشد. با این اقدام، شما طبیعتاً می‌خواهید روشن کنید که هدف احکام تعیین شده توسّط مظهر ظهور الهی محدود کردن امکانات انسانی یا معرّفی آداب تشریفاتی جدیدی برای جایگزینی آداب قدیم نیست. بلکه منظور این است که برای انسان امکان احساس آزادی واقعی و تحقّق استعداد ذاتی واقعی خود را، به صورت فردی و جمعی فراهم سازد. چه بسا اتّفاق افتاده که دوستان اجتماع بزرگ‌ با حضور در مراسم ازدواج بهائی، شادی و شگفتی خود را از سادگی و متانت آن که عاری از عناصر تشریفاتی بوده ابراز داشته‌اند تشریفاتی که بسیاری آن‌ را دست و پاگیر و نامناسب برای ارتقای روح می‌دانند. و چه بسیار مواقعی که آنان با آشنایی با تمهیدات احکام ازدواج بهائی، از نحوۀ اجتناب از تقلیل پیوند زناشویی به یک معاملۀ اقتصادی، بلکه حفظ تقدّس و اصالت آن و رعایت حرمت خانواده، شگفت‌زده شده‌اند. در واقع هر ازدواج بهائی فرصتی برای نشان دادن ویژگی خاصّ احکام بهائی به اجتماع بزرگ‌تر است.

(ترجمه‌ای از نامۀ مورّخ ۲۳ آوریل ۲۰۱۸ صادره از طرف بیت العدل اعظم خطاب به یکی از محافل ملّی) [۸۹]